ๆ น้อย ๆ ท่านดูสิ”
หนิวเถิงมองไปที่ถุงสุญญะญาณและตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า “เถ้าแก่จาง สิ่งของของเจ้ามันน่าดึงดูดจริง ๆ แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกเขาจะไปทำอะไร?”
”ไปทำอะไร?”
“พวกเขาจะไปรักษาคุณชายน้อย และเขายังดึงประกาศมาแล้ว ถ้าข้าไม่พาเขาไปที่นั่น ถึงยามนั้นแม้แต่ศีรษะของข้าก็คงรักษาไว้ไม่ได้!” หนิวเถิงปฏิเสธทันที เห็นได้ชัดว่าเขาไม่กล้าเอาชีวิตของตนมาเสี่ยง
เมื่อจางเชียนได้ยินก็รู้สึกขบขันทันที “เขาหรือ? …จะไปรักษาคุณชายน้อย?”
“อันใด มีปัญหาอะไรหรือ?” หนิวเถิงถามกลับ
จางเชียนชี้ไปที่ลู่เฉินและหัวเราะเยาะ “เขาเพิ่งพูดว่าจะซื้อของของข้าหลายหมื่นล้าน ผลสุดท้ายคือหลอกข้าและจากไป ข้าแนะนำว่าอย่าเชื่อเขา เขาเป็นคนโกหก!”
“ไม่ว่าเขาจะโกหกหรือไม่ ท่านเจ้าเมืองจะเป็นคนตัดสินเอง!” หนิวเถิงรู้ว่าหากไม่พาลู่เฉินไป เจ้าเมืองคงจะจัดการเขาแน่ ดังนั้นเขาจึงบอกปัด
เห็นได้ชัดว่าจางเชียนรู้เรื่องการรักษานี้เป็นอย่างดี เขาจึงมองไปที่ลู่เฉินและแซวว่า “เจ้าหนู ถ้าเจ้าไปที่จวนเจ้าเมือง เดาว่าคืนนี้เจ้าคงออกมาไม่ได้อีก แต่ถ้าเจ้าตามข้ามา ข้ารับรองได้ว่าเจ้าจะไม่ตาย!”
ทุกคนคิดว่าลู่เฉินคงจะเลือกไปกับจางเชียน ถึงอย่างไรเสียทุกคนย่อมรู้ดีว่าเรื่องที่จวนเจ้าเมืองนั้นเป็นไปไม่ได้
ทว่าใครจะรู้ว่าลู่เฉินกลับฉีกยิ้ม “ตามเจ้าไป? เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร?”
จางเชียนคิดไม่ถึงว่าลู่เฉินจะกล้าเย้ยหยันใส่ตน “เจ้าคิดว่าเจ้าไปที
