จากถนนและล้อมลู่เฉินกับพวกเอาไว้ โดยผู้นำของกลุ่มนั้นก็คือจางเชียน อีกฝ่ายเอ่ยอย่างโกรธเคืองว่า “เจ้าหนู เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นหรือ?”
หัวหน้าทหารยามพลันขมวดคิ้ว “เถ้าแก่จาง นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
“หัวหน้าทหารยามหนิว นั่นท่านหรือ?” จางเชียนเปลี่ยนน้ำเสียงทันทีเมื่อเห็นชายตรงหน้า ขณะเดียวกัน เขาก็ได้บ่นในใจว่า ‘ครานี้เหตุใดเจ้านี่ถึงมาอยู่กับหนิวเถิง?’
หนิวเถิงเป็นหัวหน้าทหารยามและอยู่ในขั้นหลอมแก่นแท้
แม้ว่าจางเชียนจะมีนิสัยเย่อหยิ่งจองหอง แต่ในเมืองแห่งนี้ก็ยังต้องเห็นแก่หน้าหัวหน้าทหารยามผู้นี้ เพราะถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นคนของจวนเจ้าเมือง
“อันใด เกิดอะไรขึ้น?” หนิวเถิงเห็นคนมากมายขวางถนนอยู่ก็เผยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย ส่วนจางเชียนก็เอ่ยปากพูดทันทีว่า “หัวหน้าทหารยามหนิว ผู้ชายคนนี้ได้ทำลายสมุนไพรวิญญาณที่หอสมบัติสวรรค์ของข้า!”
“ทำลาย มีหลักฐานหรือไม่?” หนิวเถิงเผยสีหน้างงงวยออกมา ส่วนจางเชียนก็ให้คนนำสมุนไพรวิญญาณออกมาและชี้ไปที่พวกมัน “นี่ไงเล่าหลักฐาน!”
หนิวเถิงหยิบมันขึ้นมาดู “นี่น่ะหรือหลักฐาน?”
ทว่าจางเชียนกลับมองไปที่หนิวเถิงและกล่าวว่า “หัวหน้าทหารยามหนิว มาคุยกับพวกเราด้านนี้เถิด” จากนั้นจางเชียนก็ดึงหนิวเถิงออกไป
ฮวาหลิงมู่กำลังโมโห ส่วนบรรดาสตรีเหล่านั้นต่างกังวลว่าหนิวเถิงจะถูกติดสินบน
จางเชียนหยิบถุงสุญญะญาณออกมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม ” หัวหน้าทหารยามหนิว นี่เป็นน้ำใจเล็ก
