บทที่ 57 หากอยากตาย ก็อย่าได้โทษผู้อื่น!
ยามนี้ชายร่างสูงคนหนึ่งวิ่งออกมา รูปร่างของเขาผอมดังกิ่งไม้ ดวงตานั้นหรือก็เล็กเรียว ยามหรี่ตาจึงดูเหมือนกับเส้นด้ายเส้นหนึ่ง
คนผู้นี้คือเถ้าแก่หอสมบัติสวรรค์ นามว่าจางเชียน
จางเชียนผู้นี้ดูแล้วคล้ายมีอายุประมาณสี่สิบห้าสิบปี ขณะที่รอยยิ้มซึ่งประดับมุมปากก็แฝงไว้ซึ่งกลิ่นอายประหลาด
”ข้าน้อยเป็นเถ้าแก่ของที่นี่ นามว่าจางเชียน ไม่ทราบว่าคุณชายผู้นี้ต้องการให้ข้ารับใช้อันใด?” จางเชียนมองไปที่ลู่เฉินด้วยรอยยิ้มทันที
”ข้าต้องการสมุนไพรหมื่นล้านต้น แต่เสี่ยวเอ้อของเจ้าดูเหมือนจะไม่อยากให้ข้าเข้าไป” ลู่เฉินยิ้มมุมปาก ส่วนจางเชียนก็กล่าวอย่างรีบร้อนว่า “ต้องขออภัยด้วย เป็นเพราะพวกเขาไม่รู้ความ!”
จากนั้นจางเชียนก็เตะต่อยเสี่ยวเอ้อเหล่านั้น “ยังไม่รีบไปขอโทษคุณชายอีก?”
ว่าแล้วพวกเสี่ยวเอ้อก็ได้แต่ขอโทษอย่างจนปัญญา
ฉากนี้ทำให้เหล่าสตรีและฮวาหลิงมู่ตกตะลึง
ลู่เฉินชี้ไปที่ฮวาหลิงมู่แล้วกล่าวว่า “ต้องขอโทษนาง ต้องให้นางมีความสุขถึงจะพอใจ!”
จางเชียนมองไปที่เสี่ยวเอ้อเหล่านั้นทันที “ยังไม่รีบอีก?”
สิ้นวาจานั้น เสี่ยวเอ้อเหล่านี้ล้วนกลายเป็นถ่อมตน ไม่มีความเย่อหยิ่งอย่างที่ทำเมื่อครู่อีกต่อไป
ฮวาหลิงมู่เห็นเช่นนี้แล้วความโกรธของก็ค่อย ๆ บรรเทาลง ส่วนจางเชียนก็ส่งยิ้มให้ลู่เฉินแล้วเอ่ยอย่างประจบประแจง “คุณชาย เข้าไปคุยข้างในได้หรือไม่ขอรับ?”
”ตอนนี้ข้าไม่มีอา
