าะถึงอย่างไรเสียหอสมบัติสวรรค์ก็อยู่ในเมืองจวนสวรรค์มาหลายปีแล้ว และไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน
ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงสงสัยว่าเกิดอันใดขึ้น
และเมื่อจางเชียนมองไปยังกองสมุนไพรที่เหี่ยวแห้ง สีหน้าของเจ้าตัวพลันซีดลง “เป็นเขา ต้องเป็นเพราะเขาแน่!”
เขาสั่งให้คนไปตามหาพวกลู่เฉินทันที
ยามนี้ลู่เฉินยืนอยู่ข้างถนน ชายหนุ่มมองป้ายประกาศบนกำแพงและหัวเราะ ในขณะที่ฮวาหลิงมู่เอ่ยอย่างหดหู่ใจว่า “พี่ชายประหลาด พวกเราไม่มีที่ไปแล้ว ท่านยังหัวเราะอยู่อีก”
“ไม่มีที่ไปหรือ?” ลู่เฉินยิ้ม
“เมื่อครู่คนเดินผ่านไปมาบอกว่าโรงเตี๊ยมรอบนี้ ๆ ต่างเห็นแก่หน้าหอสมบัติสวรรค์!” ฮวาหลิงมู่รู้สึกหดหู่ใจนัก
”ทว่ามีบางที่ที่ไม่ต้องไว้หน้าพวกเขา!” ว่าแล้วลู่เฉินก็ฉีกป้ายประกาศออกจากกำแพง
ส่วนสตรีเหล่านั้นเมื่อเห็นเนื้อหาจากแผ่นป้ายที่ลู่เฉินฉีกออกมา พวกนางก็พากันตกตะลึง
