านี้ก็ถึงกับผวาในพลัน
”เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?”
“รีบไปบอกเถ้าแก่จาง!”
เสี่ยวเอ้อของโรงเตี๊ยมตกใจและรีบวิ่งกลับไป
ในขณะที่อยู่ในโรงเตี๊ยม จางเชียนยังคงยิ้มพึงพอใจ แต่ฮวาหลิงมู่กลับเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “พี่ชายประหลาด ของในร้านของพวกเขาเสียจริงหรือ?”
”น่าจะพูดได้ว่าขายของปลอม!” ลู่เฉินผุดรอยยิ้มมุมปาก
ขายของปลอม? ทุกคนพลันร้องอุทาน
จางเชียนจึงตะคอกใส่ทันที “เจ้าหนู หอสมบัติสวรรค์ของข้าไม่เคยขายของปลอม อย่าพูดไร้สาระ!”
”มันไม่เรียกว่าของปลอมจริง ๆ นั่นแหละ แต่ควรเรียกว่าของย้อมแมว!” ลู่เฉินยิ้มอย่างชั่วร้าย และนั่นทำให้จางเชียนร้อนใจยิ่งกว่าเดิม “วัตถุดิบในหอสมบัติสวรรค์ของพวกเราล้วนได้รับการคัดเลือกมาอย่างดี!”
ทันใดนั้น เสี่ยวเอ้อของโรงเตี๊ยมก็วิ่งกลับมาและเอ่ยอย่างร้อนใจว่า “แย่แล้วขอรับ!”
จางเชียนตะโกนใส่ทันทีว่า “รีบร้อนอันใด”
”ที่หอสมบัติสวรรค์ สะ…สมุนไพรจำนวนมากเหี่ยวเฉาขอรับ!”
เมื่อเสี่ยวเอ้อเอ่ยจบ ดวงตาของจางเชียนก็เบิกกว้าง “อันใดนะ?”
คนที่มุงดูอยู่พลันตกใจยิ่งกว่า
ส่วนจางเชียนก็รีบหันหลังกลับและออกวิ่งทันที ส่วนผู้ที่มามุงดูก็รีบไปดูความคึกครื้นอย่างสนอกสนใจ
ฮวาหลิงมู่พลันรู้สึกเหลือเชื่อจึงเอ่ยถามว่า “พี่ใหญ่ประหลาด เกิดอะไรขึ้น?”
”เขาทำตัวแย่เอง ย่อมเจอดี!” ลู่เฉินยิ้มเล็กน้อย และพาทุกคนออกไปจากที่นี่
—–
ในขณะนั้น ประตูของหอสมบัติสวรรค์ได้ถูกล้อมรอบโดยผู้คนจนแน่นขนัด เพร
