บทที่ 55 วิชาพรางตา ทำให้พวกเขาหลงกล
“วิชาพลางตา!” ลู่เฉินคลี่ยิ้มออกมา
อึดใจถัดมา ใบไม้สองใบนี้ก็กลายเป็นร่างของลู่เฉินและฮวาหลิงมู่
ถ้าหากมองจากระยะใกล้ อาจพบว่ามันดูแข็งทื่อไปสักนิด ทว่าเพียงไม่นานร่างจำแลงทั้งสองก็พุ่งผ่านค่ายกล และเข้าไปในป่าทึบเบื้องหน้า
เมื่อเห็นภาพนี้ ฮวาหลิงมู่พลันอึ้ง “พี่ใหญ่ประหลาด เช่นนี้ก็ได้หรือ?”
“ตอนนี้ ลำพังพลังของข้า ถ้ามองไกล ๆ ก็พอจะหลอกได้ แต่ถ้าหากมองระยะใกล้ คนอื่นอาจจะดูออกได้ง่าย” ลู่เฉินอธิบาย
ฮวาหลิงมู่ไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่รู้สึกเพียงว่าดูเก่งกาจ
ลู่เฉินยิ้มออกมา “ได้ ไม่ต้องสนใจคนพวกนั้นแล้ว พวกเราไปเถอะ”
ฮวาหลิงมู่ตอบรับ จากนั้นจึงตามลู่เฉินออกจากด้านหลังภูเขาของสำนักพฤกษาสวรรค์ไป
ทันใดนั้น เสี่ยเจี้ยนและเถียนอวิ๋นเมิ่งแอบมองและติดตามใบไม้สองใบนี้ไปอย่างเงียบ ๆ
“ศิษย์พี่ อย่าพึ่งใจร้อน เขาอาจหนีกลับไปยังค่ายกลอีกก็ได้” เถียนอวิ๋นเมิ่งกลัวว่าลู่เฉินจะหวนกลับไปที่สำนักพฤกษาสวรรค์อีกครั้ง จึงรีบเอ่ยเตือนเสียก่อน
เสี่ยเจี้ยนจึงทำได้เพียงตอบรับ “ได้!”
หลังจากนั้นทั้งสองก็แอบตามไปอย่างเงียบ ๆ
แต่ใบไม้สองใบนั้นวิ่งอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งถึงเวลาหนึ่ง พลังที่บรรจุภายในของใบไม้ก็ค่อย ๆ อ่อนแลลง จนเสี่ยเจี้ยนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ “ศิษย์น้อง พวกเขาดูผิดปกติ!”
“ผิดปกติ?” เถียนอวิ๋นเมิ่งสงสัย
เสี่ยเจี้ยนมองอย่างพิจารณา ก่อนจะกระโจนออกไปขวางด้านหน้าร
