ฉนจึงยังเฉยอีก?” ลู่เฉินยิ้มยียวน
เถียนอวิ๋นเมิ่งและเสี่ยเจี้ยนต่างก็สบตาส่งความนัย ทว่าคนทั้งคู่ล้วนไม่กล้าลงมือ ลู่เฉินจึงกระตุ้นโทสะของเถียนอวิ๋นเมิ่ง “ผู้หญิงร้ายกาจเช่นเจ้า อยากปลิดชีวิตข้ามาตลอดไม่ใช่หรือ? เหตุใดตอนนี้ถึงไม่กล้าลงมือล่ะ?”
สิ้นประโยคนั้น เจตนาฆ่าของเถียนอวิ๋นเมิ่งก็ทวีความรุนแรงขึ้น นางหันไปกล่าวกับเสี่ยเจี้ยนว่า “ศิษย์พี่ เรามาลงมือพร้อมกันเถอะ!”
“ตกลง!”
ว่าแล้วพวกเขาก็ลงมือโจมตี ทว่าผลลัพธ์หลังจากนี้… กลับทำให้พวกเขาต้องตกตะลึง!
