บทที่ 52 โอกาสที่สวรรค์มอบให้ หากไม่จัดการพวกเขา อาจจะต้องเสียใจ!
โจวกังยิ้มออกมา “ข้าบอกเจ้าแล้ว ค่ายกลหลากชนนี้เหมาะกับการทำลายค่ายกลของเจ้านัก เพียงแค่กระตุ้นให้ทำงาน เท่านี้ค่ายกลของเจ้าก็จะแตกกระจายออก!”
ลู่เฉินเยาะเย้ยกลับไป “แต่ก่อนที่คนพวกนี้จะทำสำเร็จ พวกเขาจำเป็นต้องก้าวไปพร้อมกัน ถ้าหากมีคนใดช้าหรือเร็วกว่า ก็จะไม่สามารถทลายค่ายกลของข้าได้”
ในฐานะที่โจวกังเป็นปรมาจารย์ค่ายกล เขาจึงตอบด้วยความมั่นใจ “หรือเจ้าคิดว่าข้าไร้ความสามารถถึงเพียงนั้น?”
“ไม่ว่าเจ้าจะเก่งกาจสามารถหรือไม่ อย่างไรเจ้าก็ไม่สามารถทำให้พวกเขาทลายค่ายกลของข้าได้” ลู่เฉินแสยะยิ้ม ขณะที่โจวกังกลับฉีกยิ้มกว้าง “เจ้าหนุ่ม เช่นนั้นเจ้าจงดูให้ดีแล้วกัน”
เมื่อกล่าวจบ โจวกังก็เริ่มสะบัดธง
เพียงไม่นาน ผู้คนเหล่านั้นก็เริ่มลงมือ ทว่าในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ลู่เฉินก็เผยรอยยิ้มแปลก ๆ ออกมา พร้อมกันกับที่หนึ่งในศิษย์ที่กำลังถูกควบคุมพลันไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับกาย!
โจวกังมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “แม้แต่ค่ายกลนี้ก็ยังสามารถรับมือได้?”
“ข้าต้องขออภัยด้วย ค่ายกลของข้าสามารถเปลี่ยนได้ตามสะดวก เจ้ามีปัญหางั้นหรือ?” ลู่เฉินเผยรอยยิ้มในเงามืด ซึ่งประโยคดังกล่าวก็ทำให้โจวกังรู้สึกตกใจยิ่งนัก “เป็นไปไม่ได้ เจ้าไม่สามารถทำเช่นนั้นได้!”
ลู่เฉินเอ่ยพลางยิ้มเยาะ “อันใดนะ? คิดว่าใช้อักขระยันต์หุ่นเชิดแล้วเจ้าจะได้ชัยไปงั้นหรือ?”
“เจ
