โจวกังกำลังโบกธงผืนใหญ่ในมือ
โจวกังโบกธงสีดำผืนใหญ่อย่างภูมิใจ เขากล่าวว่า “เจ้าหนุ่ม เห็นหรือยัง นี่คือความแข็งแกร่งของข้า!”
ทว่าลู่เฉินเพียงยิ้มออกมา “ข้ากำลังคิดว่าจะจัดการกับผู้ฝึกตนขั้นก่อกำเนิดพวกนี้เช่นไร แต่เมื่อเจ้าช่วยข้าเช่นนี้แล้ว หลังจากนี้ก็คงไม่ยากแล้วล่ะ!”
“หมายความเช่นไร?” โจวกังสงสัย
“เจ้าเคยได้ยิน ‘ค่ายกลตีกลับ’ หรือไม่?” ลู่เฉินยิ้ม แต่โจวกังกลับยิ้มประหลาดและเอ่ยถาม “ค่ายกลตีกลับ?”
“ใช่!”
โจวกังเผยรอยยิ้ม เขากล่าวว่า “เจ้าหนุ่ม ข้าย่อมเคยได้ยินเรื่องค่ายกลตีกลับ ทว่าตั้งแต่โบราณจนถึงตอนนี้ ผู้ที่สามารถทำได้มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น ….นั่นก็คือจอมมารแห่งมหาทวีปจิ่วโหยวเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน!”
“เช่นนั้น เจ้าอยากลองดูหรือไม่?”
“น่าขันนัก! เจ้าคิดว่าเพียงเจ้ามีนามเหมือนท่าน แล้วคิดว่าตัวเองจะทรงพลังถึงเพียงนั้นหรือ?” โจวกังนึกขำขึ้นมา
“เช่นนั้น เจ้าจงดูให้ดี!” ลู่เฉินยิ้ม แต่โจวกังกลับคิดว่าลู่เฉินเพียงแค่ขู่ตนเท่านั้น เขาจึงไม่ได้คิดจริงจัง และยังคงสะบัดธงผืนใหญ่ต่อไป
