บทที่ 51 ปรมาจารย์ค่ายกล โจวกัง!
ลวี่ซ่างเพียวตกใจ “ข้าจะบอกเจ้าให้! เขาเป็นหนึ่งในสี่ผู้พิทักษ์แห่งภูเขามารราตรี เสี่ยเจี้ยน!”
“โอ้” ลู่เฉินกล่าวอย่างเฉยเมย
ลวี่ซ่างเพียวที่รู้สึกไม่ยินดีกับการปรากฏตัวของเสี่ยเจี้ยน ยามนี้เมื่อเขาเห็นว่าลู่เฉินอวดดีถึงเพียงนี้ ชายชราผมเขียวก็แค่นเสียงหึแล้วเอ่ยอย่างโกรธเคือง “อีกเดี๋ยวข้าจะจัดการเจ้า!”
“สำนักพฤกษาสวรรค์ของพวกเจ้าเป็นพวกเนรคุณดังคาด พวกข้ามแม่น้ำแล้วคิดรื้อสะพานทิ้ง*[1]!” ลู่เฉินยั่วเย้าขึ้นมา
ทว่าลวี่ซ่างเพียวไม่สนใจฟังคำชายหนุ่ม เขาหันไปพูดกับอาวุโสสูงสุดคนอื่น ๆ ว่า “ไปเปิดค่ายกลกำจัดมารของสำนักพฤกษาสวรรค์!”
”ขอรับ!”
ว่าแล้วเหล่าผู้อาวุโสสูงสุดก็พากันออกไป
ครู่ต่อมา ค่ายกลใหม่ก็พลันปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า มันสาดแสงสีทองกระจายไปทั่วอาณาบริเวณ ทำให้ผู้ฝึกวิถีมารอ่อนแอลง
ภายใต้สถานการณ์ปกติ สำนักพฤกษาสวรรค์จะไม่เปิดใช้งานค่ายกลนี้ แต่ยามนี้เมื่อเสี่ยเจี้ยนปรากฏตัว พวกเขาจึงจำใจต้องใช้มันเพื่อเฝ้าระวัง
….
ยามนี้บนภูเขาใกล้กันนั้น เสี่ยเจี้ยนผู้สวมหน้ากากสีม่วงและมีคราบโลหิตบนหน้ากากกำลังจ้องไปยังค่ายกล ก่อนจะพูดอย่างเย็นชาว่า “พวกเขาเปิดค่ายกลกำจัดมารแล้ว!”
“เช่นนี้… พวกเราก็ไม่อาจเข้าไปได้อีกแล้ว!” เถียนอวิ๋นเมิ่งในยามนี้ได้รับบาดเจ็บจากกระจกกำจัดมารพวกนั้น ร่างทั้งร่างจึงกลายเป็นอ่อนแรง
เสี่ยเจี้ยนสงสัยบางอย่างจึงถามว่า “เหตุใดวันนี้เจ
