บทที่ 50 เจ้าคิดว่าไม่มีผู้ใดรู้จริงหรือ?
เมื่อลู่เฉินได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เขาก็หัวเราะ “เช่นนั้นข้าต้องการชีวิตพวกเจ้าได้หรือไม่?”
บ้า! …บ้าเกินไปแล้ว!
ผู้อาวุโสเหล่านี้ไม่เคยเห็นคนที่อวดดีเช่นนี้มาก่อน
โดยเฉพาะชายชราผมเขียวที่มีสีหน้าดูไม่ได้ยิ่งกว่าใคร “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?”
”เป็นใคร… สำคัญงั้นหรือ?” ลู่เฉินไม่ได้สนใจเลยสักนิด ส่วนชายชราผมเขียวได้ยินดังนั้นก็เอ่ยอย่างเย็นชา “ข้าคือผู้อาวุโสสูงสุดที่แข็งแกร่งที่สุดของสำนักพฤกษาสวรรค์ มีนามว่าลวี่ซ่างเพียว”
“เจ้าชื่ออะไรนั้นข้าไม่สนใจแม้แต่น้อย” ลู่เฉินตอบกลับทันใด
ลวี่ซ่างเพียวถึงกับอ้าปากค้าง ก่อนจะถามออกมาว่า “เจ้าต้องการอะไรกันแน่?”
“ข้าบอกลูกศิษย์ของเจ้าไปนานแล้วว่าข้าจะทำลายสำนักพฤกษาสวรรค์ของพวกเจ้าแล้วถึงจะไป” ลู่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม ทำให้เหล่าผู้อาวุโสพากันโกรธจัด
ผู้อาวุโสจื่อหันไปเอ่ยกับลวี่ซ่างเพียวว่า “ท่านอาจารย์ ตราบใดที่พวกเราอยู่ที่นี่ เขาจะไม่มีวันได้ออกไป!”
หลังจากที่ลวี่ซ่างเพียวได้ยิน เขาก็มองเข้าไปในค่ายกล “เจ้าหนุ่ม เจ้าได้ยินหรือไม่?”
“ข้ามีวิธีหนีไปตั้งมากมาย”
“แล้วเหตุใดเจ้าไม่หนี? มาซ่อนอยู่ข้างในเพื่ออันใด?” ลวี่ซ่างเพียวคิดว่าลู่เฉินกำลังอวดดี แต่ลู่เฉินกลับหัวเราะอยู่ข้างในและตอบกลับมาว่า “ข้ายังต้องฝึกฝนอีกสักพัก เมื่อข้าฝึกฝนใกล้เสร็จ ถึงเวลานั้นข้าค่อยออกไปจัดการกับพวกเจ้า!”
“เจ้าคิดว่าข้า
