่อมาตัวพัดก็พลันเปล่งแสงสีม่วงสว่างวาบ ทำให้ดวงตาของอาวุโสสูงสุดทั้งห้าเบิกกว้างและตะโกนขึ้นว่า “แย่แล้ว!”
แต่มันก็สายไปแล้ว! ศาสตราวุธวิถีมารบินออกมาจากปากถ้ำและรีบไปยังที่ซ่อนตัวของลู่เฉิน
เมื่อผู้อาวุโสจื่อและคนอื่น ๆ ที่เฝ้าอยู่นอกค่ายกลเห็นพัดบินเข้าไป พวกเขาทั้งหมดก็ตกตะลึง
ทันใดนั้น ผู้อาวุโสสูงสุดทั้งห้าก็ปรากฏตัวขึ้น
เมื่อทุกคนเห็นพวกเขาก็ทยอยกันทำความเคารพทักทาย ก่อนจะเป็นผู้อาวุโสจื่อที่ถามขึ้นว่า “เหล่าผู้อาวุโส เหตุใดพวกท่านถึงออกมา?”
ผู้อาวุโสเหล่านี้ต่างตีหน้าขรึม หนึ่งในนั้นจึงเริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง
เมื่อได้ยินเรื่องทั้งหมด ผู้อาวุโสจื่อก็โกรธจัด “เจ้าหนุ่มนั่นต้องเป็นคนทำแน่ ๆ!”
“สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?” ชายชราผมสีเขียวซักถาม ส่วนอาวุโสจื่อก็ตอบด้วยความเคารพ “อาจารย์ เกิดเรื่องนิดหน่อยขอรับ!”
“เกิดอะไรขึ้น?” ชายชราผมเขียวเอ่ยถาม
ผู้อาวุโสจื่อทำได้เพียงอธิบาย ส่วนชายชราผมเขียวเมื่อได้ฟังก็เอ่ยด้วยความโกรธว่า “สำนักพฤกษาสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่ คาดไม่ถึงว่าจะถูกพวกเจ้าทำลายเพราะเรื่องเช่นนี้!”
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าพวกเขาทุกคนก็เปลี่ยนสี
หลังจากนั้น ชายชราผมเขียวก็ทะยานออกไปคนแรก เขาพุ่งโจมตีค่ายกลอย่างหนัก ทว่าค่ายกลนี้ทรงพลังยิ่งนัก มันสามารถต่อต้านการโจมตีของผู้อาวุโสผมเขียวได้!
นี่จึงทำให้ผู้อาวุโสสูงสุดหลายคนหน้าเปลี่ยนสี ซึ่งเมื่อการณ์เป็นเช่นนี้ พวกเขา
