บทที่ 48 ราวกับเสียงคำสาปตามหลอกหลอนนาง!
เมื่อลู่เฉินได้ยินคำพูดของเถียนอวิ๋นเมิ่ง สีหน้าของเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงแต่อย่างใด อีกทั้งยังเปล่งเสียงหัวเราะออกมาแล้วเอ่ยว่า “คุยกันดี ๆ ได้หรือไม่?”
”ข้าพูดความจริง!”
”ยังไม่พูดอีกรึ? ย่อมได้ รอให้คนจากสำนักพฤกษาสวรรค์มาจัดการเจ้าก็แล้วกัน” ลู่เฉินหัวเราะอย่างเย็นชา ส่วนเถียนอวิ๋นเมิ่งก็สาปแช่งเขาด้วยความโกรธ ‘ไอ้สารเลว อย่าให้ข้าจับเจ้าได้นะ!’
หลังจากที่ผู้อาวุโสทั้งหลายได้รับข้อมูลล่าสุดจากลู่เฉิน พวกเขาก็รีบมาที่นี่ทันที ส่วนเถียนอวิ๋นเมิ่งก็ไม่มีทางอื่นเลือกนอกจากต้องแปลงกายเป็นเมฆสีม่วงและหายวับไปทันใด
ยามที่เถียนอวิ๋นเมิ่งปรากฏตัวอีกครั้ง นางก็มาอยู่ในป่าทึบกลางเขาของสำนักพฤกษาสวรรค์ นางมองไปรอบ ๆ พลางกล่าวว่า “คราวนี้ก็คงไม่เจอแล้วสินะ!”
”ข้าบอกแล้ว… ว่าเจ้าหลบสายตาข้าไม่พ้น!” เสียงของลู่เฉินดังก้องสะท้อนไปทั่วผืนป่าขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อได้ยินเสียงนั้น เถียนอวิ๋นเมิ่งก็แทบจะคุ้มคลั่ง “ลู่เฉิน เจ้าต้องการอะไรกันแน่!”
”พูดมา เหตุใดครานั้นเจ้าถึงเข้าหาข้า!” ลู่เฉินยังคงถามเช่นเดิม
เถียนอวิ๋นเมิ่งยังคงตอบว่า “ก็เพราะข้ายกย่องและชื่นชมเจ้า มีปัญหางั้นหรือ?”
”ต่อให้ตายก็ไม่สำนึกผิดจริง ๆ!” ลู่เฉินถอนหายใจ แต่เถียนอวิ๋นเมิ่งเองก็เริ่มโมโหขึ้นมาแล้ว “ข้าบอกเจ้าแล้ว ถ้าเจ้าเร่งรัดข้า ข้าจะฆ่าทั้งตระกูลเจ้า!”
”ฆ่าทั้งตระกูล? เจ้ามีความสามารถ
