บทที่ 47 เสแสร้ง หลอกลวง!
ผู้อาวุโสจื่อกัดฟันกรอด เขากล่าวตะคอกออกไปด้วยโทสะว่า “จับนางมาให้ข้า!”
เถียนอวิ๋นเมิ่งที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบร้องตะโกนว่า “หรือว่าเจ้าอยากเห็นคนผู้นั้นหลบอยู่ที่นั่นตลอดไป?”
”หลบอยู่ในนั้นก็ดีกว่าให้เจ้าสังหารศิษย์ของพวกข้า!” ผู้อาวุโสจื่อไม่ใช่คนโง่เขลา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในขณะนี้ เขาอยากจะจับกุมเถียนอวิ๋นเมิ่งที่ฆ่าลูกศิษย์ของเขาจนแทบทนรอไม่ไหวแล้ว!
หลังจากที่ผู้อาวุโสทั้งสองได้ยินเช่นนั้นก็เตรียมลงมือ
แต่เถียนอวิ๋นเมิ่งกลับแค่นเสียงหึแล้วเอ่ยว่า “อยากจับข้าหรือ? …ฝันไปเถิด!”
หลังจากเอ่ยจบ เถียนอวิ๋นเมิ่งก็กลายเป็นเงาสีม่วงและหายวับไป ทิ้งไว้เพียงเสียงที่สะท้อนก้องกลางสุญญะ “ถ้าไม่มีข้า พวกเจ้าก็อย่าคิดจะจับชายผู้นั้นได้เลย!”
“ไสหัวไป!” ผู้อาวุโสจื่อหันไปคำรามใส่บรรดาศิษย์ทั้งหลายที่กำลังซุบซิบกัน
“คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าพวกเราจะเป็นคนพาหมาป่าเข้ามาเช่นนี้!”
“สตรีชั่ว!”
“สำนักพฤกษาสวรรค์มีสตรีเช่นนี้ได้อย่างไร!”
”สำนักพฤกษาสวรรค์ของพวกเราช่างโชคร้ายยิ่งนัก!”
ท่ามกลางความมืดมิด หลังจากที่เถียนอวิ๋นเมิ่งได้ยินคนเหล่านี้ถกกันไปมา นางก็สาปแช่งในใจแล้วเอ่ยว่า “ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขา!”
ยามนี้เถียนอวิ๋นเมิ่งรู้สึกแค้นลู่เฉินยิ่งกว่าเดิม แม้กระทั่งรู้สึกว่าลู่เฉินเป็นสาเหตุที่ทำให้เรื่องเลวร้ายเช่นนี้ และหลังจากที่ได้ยินเสียงถกกันไปมาของพวกศิษย์สำนักพฤกษาสวรรค์ มันก็ท
