ำให้นางโกรธจนยากที่จะสะกดกลั้น!
ผู้อาวุโสจื่อออกคำสั่งกับบรรดาผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ทันที “หาสตรีคนนั้นให้พบ!”
ผู้อาวุโสทั้งหลายไม่กล้าชักช้า พวกเขาพากันทะยานออกไป ทว่าผู้อาวุโสจื่อก็ยังไม่วางใจ ชายชราขาเป๋จึงจัดให้คนไปบอกอาวุโสสูงสุดว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ เพื่อให้แน่ใจว่าศาสตราวุธวิถีมารนี้จะไม่ตกอยู่ในมือของเถียนอวิ๋นเมิ่ง!
หลังจากจัดแจงทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ผู้อาวุโสจื่อก็จ้องเขม็งไปที่ค่ายกลเบื้องหน้าเขา และพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “เจ้าหนุ่ม อย่าได้คิดเชียวว่าตัวเจ้าจะรอดไปได้!”
”ข้าไม่กังวลแม้แต่น้อย เพราะพวกเจ้าไร้ความสามารถ นอกเสียจากว่าเจ้าจะให้พวกศิษย์ในขั้นหลอมแก่นแท้ระเบิดตันเถียนเปิดทางให้” ลู่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ผู้อาวุโสจื่อโกรธจัด ส่วนลู่เฉินที่เห็นท่าทีเช่นนั้นของชายชราขาเป๋ เขาก็เพียงฉีกยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ข้ารู้ว่านางซ่อนตัวอยู่ที่ใด หากเจ้ายินดีที่จะถามข้า ข้าก็จะพิจารณาและบอกที่ซ่อนของนางให้เจ้าได้ทุกเมื่อ สนใจหรือไม่?”
”ยามนี้เจ้าต้องการอะไร!” ผู้อาวุโสจื่อรู้ว่าลู่เฉินจะต้องมีเงื่อนไขบางอย่างแน่นอน
ลู่เฉินฉีกยิ้มและเอ่ยว่า “โยนมู่หลงเข้ามาสิ”
“เขาเป็นศิษย์ของสำนักพฤกษาสวรรค์ ข้าไม่มีทางมอบให้เจ้าแน่!”
”ย่อมได้ เช่นนั้นมาดูกันว่าเจ้าจะอดทนได้นานแค่ไหน” ลู่เฉินท้าทายออกไป ส่วนผู้อาวุโสจื่อ ขณะนี้มีสีหน้าย่ำแย่นัก
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็นึกบางอย่างออกมาได้ จึงเดินมาอยู่ข้างก
