ายมู่หลง
มู่หลงรู้สึกตระหนกเล็กน้อย “ผู้อาวุโสใหญ่ ข้า ข้าไม่อยากตาย”
ผู้อาวุโสจื่อพลันถ่ายทอดเสียงปราณไปให้เขา “จากนี้ข้าจะบอกบางอย่างแก่เจ้า และเจ้าต้องแสร้งทำเป็นว่าเจ้าไม่ได้ยินอะไรเลยเข้าใจหรือไม่?”
มู่หลงจ้องไปที่ผู้อาวุโสจื่ออย่างแปลกใจ นึกสงสัยว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร
เห็นเพียงผู้อาวุโสจื่อพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “อีกสักครู่ ข้าจะให้ไข่มุกแก่เจ้า ไข่มุกนี้สามารถจดจำเส้นทางในค่ายกลได้ ถึงยามนั้นเจ้าแค่พกมันไปด้วย ทีนี้พวกข้าก็จะรู้วิธีที่จะเข้าไปได้แล้ว! จากนั้นข้าจะเข้าไปและช่วยเจ้าทันที เข้าใจหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของมู่หลงพลันเบิกกว้าง เขาคิดไม่ถึงว่าผู้อาวุโสใหญ่จะใช้ตนเป็นเหยื่อล่อ!
”ไปเถิด!” ผู้อาวุโสจื่อหยิบไข่มุกขนาดเล็กออกมาอย่างเงียบ ๆ และยัดเข้าไปในอ้อมอกของมู่หลง ส่วนมู่หรงก็ตึงเครียดไปทั่งเรือนร่าง
ครั้นผู้อาวุโสจื่อเห็นว่าทุกอย่างพร้อมสรรพแล้ว เขาจึงตะโกนบอกลู่เฉินว่า “ข้าหวังว่าเจ้าจะรักษาคำพูด!”
ผู้อาวุโสจื่อเอ่ยจบก็ปล่อยให้มู่หลงเข้าไป
มู่หลงเข้าไปในค่ายกลด้วยความรู้สึกกังวล จากนั้นเขาก็หายไปต่อหน้าต่อตาทุกคน และทำให้เหล่าศิษย์พากันกระซิบกระซาบพูดคุยถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
“มู่หลงจะตายหรือไม่?”
”ตายแน่ ๆ”
“แล้วเหตุใดผู้อาวุโสจื่อจึงยอมให้เขาเข้าไป?”
“เฮ้อ คงไม่มีทางเลือก เพราะแค่นางมารนั่นก็ยุ่งยากพอแล้ว!”
ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกัน แววตาของผู้อาวุโสจื่อพลัน
