ล่าวอย่างเรียบง่าย
”ความสามารถในการปั่นหัวผู้อื่นของเจ้าร้ายกาจทีเดียวนะ” ลู่เฉินเย้าแหย่
ทว่าเถียนอวิ๋นเมิ่งเมินเฉยคำพูดนั้น นางกล่าวยืนยันว่า “จริง ๆ นะ ข้ารับประกันได้!”
นับว่ามีวาทศิลป์เลิศล้ำ
วิธีการเช่นนี้ลู่เฉินเห็นมามากแล้ว แต่เถียนอวิ๋นเมิ่งกลับคิดว่าลู่เฉินเป็นคนโง่ที่รู้จักแต่การฝึกตนบ่มเพาะเหมือนแต่ก่อนเท่านั้น ดังนั้นนางจึงขอร้องว่า “ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ พวกเราแต่งงานกันใหม่ได้นะ!”
สิ้นคำพูดนั้น ลู่เฉินก็ทนดูต่อไปไม่ไหวอีก เขาถามด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าไม่เพียงฝึกฝนในวิถีมารเท่านั้น แต่ยังมีจิตใจที่ชั่วร้ายยิ่ง!”
”ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดเรื่องอะไร” เถียนอวิ๋นเมิ่งแสร้งทำเป็นโง่เขลา
ลู่เฉินยิ้มประหลาดและเอ่ยว่า “บอกมาเถิด เหตุใดเจ้าถึงเข้าหาข้าเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว”
ลู่เฉินรู้ว่าอีกฝ่ายมีความอดทน และไม่จำเป็นต้องประจบประแจงคนที่ฝึกได้แค่ขั้นกลั่นลมปราณ ดังนั้นหลังจากที่ชายหนุ่มรู้ว่านางฝึกฝนวิถีมาร และยังแข็งแกร่งกว่าเขามาก เขาก็พลันเข้าใจว่าที่แท้นางเข้าหาตนในปีนั้น… เป็นเพราะมีเบื้องหลังแอบแฝง!
เถียนอวิ๋นเมิ่งยังคงแสร้งทำเป็นโง่งม “เจ้ามีพรสวรรค์มาก และถูกสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์เลือก ข้าย่อมยกย่องและชื่นชมเจ้า ดังนั้นข้าจึงอยากเป็นคู่บำเพ็ญกับเจ้า!”
