บทที่ 44 ทุกสรรพสิ่งล้วนมีจิตวิญญาณ วิชาคุมจิตวิญญาณ!
เงาของลู่เฉินและฮวาหลิงมู่พลันหายไป
เถียนอวิ๋นเมิ่งที่เห็นดังนั้นจึงพึมพำออกมาว่า “เหตุใดเขาจึงได้น่ากลัวถึงเพียงนี้?!”
ในเวลานั้น ผู้อาวุโสจื่อเดินไปหาฉินสือที่กำลังบ้าคลั่งอยู่ ก่อนจะซัดฝ่ามือออกไปจนทำให้ฉินสือหมดสติไป จากนั้นจึงหันมองเหล่าศิษย์ที่อยู่รอบกายและสั่งว่า “พาเขาขึ้นเขาไป”
เหล่าศิษย์ต่างช่วยกันแบกร่างของฉินสือขึ้นไปบนภูเขา ส่วนผู้อาวุโสจื่อหันไปมองเถียนอวิ๋นเมิ่งที่ร้องไห้ “ไป เจ้าเองก็ขึ้นเขาไปกับเขาเถอะ”
“ผู้อาวุโสจื่อ ท่านต้องช่วยจัดการมันให้ข้า!” เถียนอวิ๋นเมิ่งกล่าวด้วยดวงตาที่แดงก่ำและเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส
แน่นอนว่าผู้อาวุโสจื่อย่อมไม่อาจปฏิเสธได้ ชายชราขาเป๋ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “วางใจเถอะ ถึงแม้ว่าเจ้าจะไม่ร้องขอ ข้าก็ต้องแก้แค้นแทนศิษย์ของข้าอยู่ดี!”
พูดจบ ผู้อาวุโสจื่อก็สั่งให้คนขึ้นเขาไปพร้อมกัน โดยระหว่างนั้น เถียนอวิ๋นเมิ่งก็พลันเผยให้เห็นประกายเย็นชาเหี้ยมโหดผุดแวบขึ้นในเสี้ยวอึดใจก่อนจางหายไป เช่นเดียวกับที่ในใจของหญิงสาวอัดแน่นไปด้วยคำสาปแช่งและความเกลียดชัง “ลู่เฉิน ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะมีชีวิตรอดไปอีกได้นานแค่ไหน!”
…
ขณะนั้นเอง ลู่เฉินได้พาฮวาหลิงมู่มายังถ้ำแห่งหนึ่งที่มีค่ายกลป้องกันแน่นหนา
ภายในนั้นอัดแน่นไปด้วยหีบสมบัติ กล่องไม้ ขวดแก้วและขวดกระเบื้องเคลือบมากมาย
“นี่มัน?” ฮวาหลิงมู่สงสัยว
