บทที่ 43 จิตใจที่อำมหิตของหญิงสาว!
ฉินสือที่กำลังอดทนกับความเจ็บปวดเอ่ยขึ้นว่า “กำจัดคนแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องถึงมือท่านอาจารย์ข้าหรอก!”
“หรือว่าท่านอยากให้ข้าตกเป็นของคนอื่น?” เถียนอวิ๋นเมิ่งกล่าวเพียงประโยคเดียวก็ทำหน้าสีหน้าของฉินสือเปลี่ยนไปทันที “ข้า ข้าจะไปตามคนมาเอง!”
พูดจบ ฉินสือก็ถ่ายทอดคำสั่งแก่บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องที่อยู่ข้างกาย “ไป ไปตามท่านอาจารย์และผู้อาวุโสมา!”
“ขอรับ!” บรรดาศิษย์คนอื่น ๆ ขานรับ จากนั้นก็วิ่งขึ้นไปบนภูเขา
เมื่อฉินสือเห็นคนพวกนั้นขึ้นเขาแล้ว เขาจึงหันมาทำแผลของตนให้เลือดหยุดไหล ก่อนจะสบถออกมาด้วยความโมโห “ข้าต้องกำจัดมันให้ได้!”
ส่วนเถียนอวิ๋นเมิ่ง นางกำลังเพ่งสายตาไปยังลู่เฉินที่นั่งทอดกายอยู่ ณ จุดนั้น รอบกายของเขาเต็มไปด้วยศพมากมาย ก่อนที่สีหน้าของหญิงสาวจะเปลี่ยนเป็นดูไม่ดีนัก “วันแต่งงานดี ๆ ต้องมากลายเป็นแบบนี้ไปเสียแล้ว!”
“วางใจเถอะ ข้าจะต้องให้มันชดใช้!” ฉินสือกัดฟันกรอด
เถียนอวิ๋นเมิ่งเบิกตากว้าง “ถ้าวันนี้จัดการเขาไม่ได้ เกรงว่าวันพรุ่งนี้ทั่วทั้งเมืองต้องเกิดข่าวลือมากมายแน่!”
“ข่าวลือ?” ฉินสือยังคงไม่เข้าใจ ดังนั้นเถียนอวิ๋นเมิ่งจึงอธิบายด้วยสายตาเย็นชา “ทุกคนคงจะต้องบอกว่าข้าตาบอด ไม่ยอมเลือกเขาแต่กลับมาเลือกคนไร้ประโยชน์เช่นท่าน!”
ประโยคนี้แทงใจฉินสืออย่างจัง ทำให้เจ้าตัวเร่งเก็บอาการเจ็บปวดพลางลุกขึ้นทันใด จากนั้นจึงหยิบยาเม็ดสีแดงเพลิงออ
