กมา
เมื่อเห็นยาเม็ดนั้น เถียนอวิ๋นเมิ่งก็ขมวดคิ้วทันที “นี่คืออันใด?”
“ยาโลหิตอสูร” ฉินสือตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
คนอื่น ๆ ได้ยินแล้วกลับกังวลขึ้นมา บางคนถึงกับรีบกล่าวออกมาอย่างร้อนใจ “ศิษย์พี่ฉิน ท่านอย่าหุนหันพลันแล่นไป!”
“ถ้าหากใช้ยาโลหิตอสูรนี้ไม่ถูกต้อง อาจจะทำให้ท่านกลายเป็นบ้าได้เลยนะ!”
“ใช่ เม็ดยานี้ มีเพียงแค่ผู้ฝึกวิถีปีศาจถึงจะกล้าใช้!”
สายตาของเถียนอวิ๋นเมิ่งส่องประกายขึ้นมา “เจ้าคิดว่ายานี้จะทำให้ชนะได้?”
แม้คำถามของเถียนอวิ๋นเมิ่งจะน่าสงสัย ทว่าวาจานี้กลับมีแรงกระตุ้นอย่างน่าประหลาด ทำให้ฉินสือเพียงแค่กัดฟันตอบกลับไป “ชนะแน่!”
ครั้นกล่าวจบ ฉินสือก็กลืนเม็ดยาลงไปทันที และเตรียมพร้อมจะออกไปสู้แก้มือ ทว่าเถียนอวิ๋นเมิ่งกลับหยิบเม็ดยาสีขาวออกมา “กลืนเม็ดนี้ลงไป อาจจะช่วยไม่ให้ท่านกลายเป็นบ้าได้!”
“คือสิ่งใด?”
“เชื่อข้า กลืนลงไป!” เถียนอวิ๋นเมิ่งเร่ง ฉินสือจึงเพียงแค่รับมาและกลืนลงไป ไม่นานพลังภายในที่แข็งแกร่งของเขาก็พุ่งออกมา
ฉินสือคล้ายกับตกอยู่ในภวังค์…
เสียงของเถียนอวิ๋นเมิ่งกลายเป็นดั่งคำสั่งของเจ้าชีวิต มันลอยวนเวียนอยู่รอบ ๆ หูของเขา เอ่ยซ้ำไปมาว่า “ฆ่าเขาซะ!”
ฉินสือขานรับด้วยน้ำเสียงมึนงง “ขอรับ!”
ผู้คนต่างก็ไม่ได้ยินในสิ่งที่ฉินสือพูด เพียงแค่เห็นว่าหลังจากที่ฉินสือพึมพำบางอย่าง เขาก็พุ่งตัวออกไปทันที
เถียนอวิ๋นเมิ่งมองไปยังฉินสือด้วยสายตาเย็นชา “อย่ามาโทษว่าข้
