นนี้ที่ข้ามาที่แห่งนี้ ไม่ได้ตั้งใจจะมาทำลายงานแต่งของพวกเจ้า เพราะการที่พวกเจ้าแต่งงานกัน… มันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับข้าสักนิด!”
ประโยคดังกล่าวทำให้เถียนอวิ๋นเมิ่งเกิดโทสะมากขึ้น “ท่านมาเพื่อสร้างความอับอายให้ข้า ยังจะกล้าพูดว่าไม่ได้มาเพื่อทำร้ายข้าอีกงั้นหรือ?”
ลู่เฉินหน่ายใจจะอธิบายแก่นาง จึงหันมองไปยังผู้อาวุโส “ที่ข้ามาที่นี่ในวันนี้ หนึ่ง เพราะข้าต้องการให้พวกท่านส่งตัวมู่หลงให้ข้า และสอง เพราะข้าต้องการทำลายสำนักพฤกษาสวรรค์ของพวกท่าน!”
“เจ้าว่าอันใดนะ?” เหล่าผู้อาวุโสต่างก็ตกตะลึง
ส่วนบรรดาศิษย์ต่างก็ตะโกนขึ้นมาอย่างไม่พอใจ
“ถ้ากล้ามากก็จงแสดงตัวออกมา!”
“แค่ตัวเจ้าเพียงคนเดียว แต่กลับคิดทำลายสำนักพฤกษาสวรรค์ของพวกข้า?”
มีศิษย์บางคนร้องขอกับผู้อาวุโสว่า “ผู้อาวุโส ท่าน พวกท่านต้องจัดการคนบ้าคนนี้ให้ได้!”
ผู้อาวุโสจื่อแสดงสีหน้าปั้นยากออกมา “เจ้าหนู เจ้าคิดว่าตนเองมีความสามารถขนาดนั้นเชียวหรือ?”
“มี แต่มันเสียเวลา!” ลู่เฉินทำหน้ากึ่งยิ้ม
วาจานี้ทำให้ผู้อาวุโสจื่อเกิดโทสะ ก่อนที่ชายชราขาเป๋จะเริ่มสั่งว่า “ค้นให้ทั่วสำนัก ต้องจับพวกมันออกมาให้ได้!”
“ขอรับ!”
และบรรดาผู้อาวุโสต่างก็พาศิษย์ขั้นหลอมแก่นแท้ออกตามหาตัวลู่เฉินไปทั่วทุกพื้นที่ทันทีโดยไม่รอช้า
