วพริบตา
ฮวาหลิงมู่ถึงกับตกตะลึง “เก่งกาจยิ่งนัก!”
ฉินสือโกรธจัดราวกับเปลวไฟลุกโชนขึ้นมาในดวงตาทั้งสอง ขณะที่เถียนอวิ๋นเมิ่งนั้นเบิกตากว้าง “เป็นไปได้อย่างไร!”
ในสายตาของเถียนอวิ๋นเมิ่ง ลู่เฉินเป็นเพียงคนไร้รากวิญญาณ ฉะนั้นอย่าแต่ขั้นสร้างรากฐานเลย เพราะแค่ตัวตนในขั้นกลั่นลมปราณธรรมดา ๆ ก็สามารถปลิดชีวิตเขาได้!!
ทว่าบัดนี้… ลู่เฉินกลับทำให้บรรดาศิษย์ขั้นสร้างรากฐานแห่งสำนักพฤกษาสวรรค์บาดเจ็บได้ด้วยเพียงกระบวนท่าเดียว ทำให้ไม่อาจยอมรับความจริงครั้งนี้ได้!
“ใครอยากจะตายก่อนกัน?” ลู่เฉินเอ่ยถามพลางคว้ากระบี่ชี้ไปยังผู้คนที่ล้อมรอบ คนเหล่านั้นจึงพากันหวาดกลัวจนตัวสั้น บ้างก็วิ่งหนี บ้างก็ขาอ่อนจนล้มลง และบ้างก็วิ่งไปหลบหลังฉินสือ
“ศิษย์พี่ฉิน เขา เขาน่ากลัวเกินไป!”
“ศิษย์พี่… ศิษย์พี่ฉิน เขาไม่ใช่คนแน่!”
“ศิษย์พี่ฉิน เขาไม่มีรากวิญญาณไม่ใช่หรือ?”
เมื่อต้องเผชิญกับคำถามจากผู้อื่น ฉินสือก็ปั้นหน้าไม่ถูก ทำได้เพียงตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่ว่าเขาจะมีหรือไม่มีรากวิญญาณ วันนี้! ข้าจะกำจัดเขาแน่นอน!” กล่าวจบก็เดินออกไปทันที
ระยะห่างของฉินสือและลู่เฉินนั้นห่างกันประมาณห้าก้าว ฉินสือเพ่งสายตาไปยังลู่เฉินและเอ่ยเสียงกร้าว “หากสำนึกผิดตอนนี้ยังทันนะ!”
“ไร้สาระ!” สิ้นเสียงของลู่เฉิน ปราณกระบี่นับพันก็บังเกิดขึ้นอีกครั้ง จากนั้นเงากระบี่พลันบีบตัวรวมกันจนเหลือเพียงสิบเล่มเท่านั้น!
ครั้นเห็นปราณกระบ
