บทที่ 41 พูดเอาดีเข้าตัว!
“เจ้าคิดว่าข้าล้อเล่นหรือ?” เมื่อมองไปที่ฮวาหลิงมู่ ลู่เฉินก็หัวเราะ
ทว่าฮวาหลิงมู่ยังคงไม่เชื่อ คิดว่าชายหนุ่มไม่กล้าไปจริง ๆ นางจึงท้าทายลู่เฉินว่า “งั้นไป ข้าก็อยากเห็น!”
“นำทางไป!” ลู่เฉินคาดว่าฮวาหลิงมู่น่าจะรู้ว่าสำนักพฤกษาสวรรค์อยู่ที่ใด เขาจึงยิ้มและให้นางเป็นคนนำทาง
“ไปก็ไป!” ฮวาหลิงมู่ก้าวไปข้างหน้าทันที ส่วนลู่เฉินก็เดินตามอย่างช้า ๆ อยู่ด้านหลัง ขณะที่หญิงสาวเหล่านั้นก็ได้แต่มองหน้ากันไปมา ด้วยไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
…
ระหว่างทางฮวาหลิงมู่หันไปดูลู่เฉินที่ส่งยิ้มให้ตนเป็นบางครั้งแล้วพึมพำในใจว่า ‘เหตุใดชายคนนี้ถึงเอาแต่ยิ้มให้ข้าหลังจากไปพบท่านปู่!’
ฮวาหลิงมู่ที่ไม่เคยถูกจ้องมองแบบนี้มาก่อนก็รู้สึกขนลุก นางหยุดฝีเท้าและเหลือบมองลู่เฉินแวบหนึ่ง “เจ้าคงไม่คิดจะขายข้าใช่หรือไม่?”
”ขายเจ้า?”
“พวกพี่สาวของข้าถูกกลุ่มโจรจับมา พวกเขาวางแผนที่จะส่งพวกนางไปขายที่หอบุปผา” เห็นได้ชัดว่าฮวาหลิงมู่ฟังเรื่องไร้สาระของสตรีพวกนั้นมาไม่น้อย
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลู่เฉินก็หัวเราะอย่างมีความสุข “ขายให้ใคร? ไม่มีใครขายเจ้าได้ทั้งนั้น!”
“เพราะเหตุใด?” ฮวาหลิงมู่กะพริบตากลมโตของนางปริบ ๆ และถามด้วยความสงสัย
”เพราะข้าเป็นหนี้เจ้า!”
“เป็นหนี้ข้า เจ้าเป็นหนี้อะไรข้า?” ฮวาหลิงมู่งงงวย แต่ลู่เฉินไม่ได้เอ่ยอันใด นางจึงคิดเองเออเอง ก่อนจะอุทานออกมาว่า “นี่เจ้ากำลังชดเชยที่เป็
