นต้นเหตุให้พวกพี่สาวบาดเจ็บ และที่รัดข้าไว้เมื่อครู่?”
ลู่เฉินรู้ว่าเรื่องบางเรื่องพูดมากเกินไป อีกฝ่ายก็ไม่เข้าใจอยู่ดี เขาจึงแค่ฉีกยิ้มเล็กน้อย “อาจจะกระมัง”
“อะไรที่เรียกว่าอาจจะ!” ยิ่งฮวาหลิงมู่มองดูลู่เฉินมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งรู้สึกว่าเขามีปัญหาทางจิต
ทว่าลู่เฉินกลับฉีกยิ้มโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เมื่อฮวาหลิงมู่เห็นว่าไม่ได้คำตอบอันใด นางจึงทำได้เพียงสาวเท้ายาว ๆ และเร่งฝีเท้า ส่วนลู่เฉินก็เดินตามไปอย่างเงียบ ๆ
เมื่อเวลาผ่านไปราวหนึ่งเค่อ พลันมีเสียงเสียงฆ้องและกลองดังมาจากระยะไกล
ฮวาหลิงมู่หยุดฝีเท้าทันที จากนั้นก็เดินออกจากพุ่มไม้อย่างระมัดระวัง ก่อนจะร้องว้าวด้วยความตื่นตาตื่นใจ
ลู่เฉินสงสัยว่านางเห็นอันใด เขาจึงเดินออกจากป่าบ้าง ก่อนจะเห็นศิษย์นับไม่ถ้วนตีฆ้องและกลองอยู่ตรงตีนเขาข้างหน้า!
ในเวลาเดียวกันที่ใต้บันไดตีนเขานั้น พรมแดงถูกปูอย่างช้า ๆ และปรากฏดอกไม้โปรยปรายไปทั่ว
ไม่เพียงแค่นั้น หน้าตีนเขายังมีกลุ่มขบวนต้อนรับกลุ่มหนึ่ง
บนขบวนนี้มีเก้าอี้สีแดงสะดุดตา และเกี้ยวที่กำลังถูกยกลงจากบันไดอย่างช้า ๆ
บนบันไดมีชายที่อยู่ในขั้นหลอมแก่นแท้ผู้มีดวงตางดงาม สวมชุดเจ้าบ่าวยืนอยู่ที่นั่น และศิษย์จำนวนนับไม่ถ้วนที่ด้านข้างก็กำลังแสดงความยินดีกับเขา
“ศิษย์พี่ฉิน ยินดีด้วยขอรับ!”
“ศิษย์พี่ฉิน วันนี้เป็นวันสำคัญของท่าน ท่านควรมาดื่มกับพวกเราสักหน่อย!”
“ศิษย์พี่ฉิน คืนนี้ต้องจัดเต็ม!”
ผู
