ณชายน้อย เจ้าคือผู้ช่วยชีวิตของเราจริง ๆ!”
“หนูน้อย เจ้าต้องขอบคุณเขานะ” สตรีคนหนึ่งพูดกับฮวาหลิงมู่ ส่วนฮวาหลิงมู่ก็พูดอย่างไม่พอใจว่า “ถ้าเขาไม่มัดข้าไว้ ข้าคงหนีไปได้ตั้งนานแล้ว และคงไม่ทำให้พี่สาวได้รับบาดเจ็บ!”
ลู่เฉินเอ่ยอย่างปลอบโยน “วางใจ ความแค้นนี้ ข้าจะช่วยเจ้าชำระเอง!”
“ล้างแค้น? ล้างแค้นอย่างไร? พวกเขาคงหนีกลับไปสำนักพฤกษาสวรรค์แล้ว!”
“ข้าจะไปสำนักพฤกษาสวรรค์แล้วจับผู้ชายคนนั้นมา” ลู่เฉินสาบาน แต่ฮวาหลิงมู่คิดว่าลู่เฉินพูดเล่น ดังนั้นจึงพูดอย่างประหลาดใจว่า “เจ้ากำลังล้อเล่นอยู่หรือ?”
ลู่เฉินกำลังจะพูด แต่ต้นไม้วิญญาณที่แก่ชรากลับดุฮวาหลิงมู่ว่า “สุภาพกับเขาหน่อย”
หญิงสาวเหล่านั้นพลันตกใจ พวกนางคิดไม่ถึงว่าต้นไม้วิญญาณที่แก่ชราจะดุฮวาหลิงมู่ ส่วนฮวาหลิงมู่ก็มีสีหน้าเสียใจทันที “ท่านปู่…”
“เขาเป็นผู้มีพระคุณของข้า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าต้องสุภาพกับเขาเหมือนที่เจ้าทำกับข้า” ต้นไม้วิญญาณที่แก่ชรากลัวว่าฮวาหลิงมู่จะทำอะไรที่ดื้อรั้น ดังนั้นเขาจึงรีบตำหนิทันที
แต่หญิงสาวพวกนั้นกลับตกตะลึง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮวาหลิงมู่พลันพูดด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มว่า “ด้วยความสามารถของเขา จะไปจับคนของสำนักพฤกษาสวรรค์ได้อย่างไร?”
“เมื่อตอบว่าได้ แน่นอนว่าเขาย่อมมีวิธีของเขา” ต้นไม้วิญญาณที่แก่ชรายังคงเชื่อในลู่เฉิน แต่ฮวาหลิงมู่กลับรู้สึกว่าลู่เฉินพูดเกินจริง ดังนั้นใบหน้าของนางจึงเต็มไปด้
