็นชา เคล็ดเถาวัลย์ธรณีพันรอบตัวพวกเขา ไม่คิดจะเปิดโอกาสให้หลบหนีแม้แต่น้อย!
หลังจากนั้นลู่เฉินก็ฟาดกระบี่ออก จัดการคนพวกนั้นทีละคน เพียงแต่ไม่ได้สังหาร หากแต่ใช้ส่วนคมแทงเข้าทำลายตันเถียนของพวกเขาแทน!
“อ๊าก!” มู่หลงคำรามอย่างโกรธเคือง ทว่าลู่เฉินไม่สนใจ เขาหันกายหาฝูงชนที่ตกตะลึงแล้วกล่าวว่า…
“พวกเจ้า ไปล้างแค้นได้!” เมื่อลู่เฉินเอ่ยจบ หญิงสาวพวกนั้นก็คล้ายตื่นจากภวังค์ พวกนางวิ่งเข้าหาเป้าหมายทันที!
ทว่าในจังหวะนั้นเอง มู่หลงกลับถือโอกาสนี้หยิบก้อนกลมบางอย่างออกมา ก่อนจะโยนมันลงพื้น ทำให้ทั่วบริเวณปกคลุมไปด้วยควันขาว ก่อนที่เจ้าตัวจะหายไป ทิ้งไว้เพียงศิษย์ในชุดเขียวคนอื่น ๆ ที่โชคร้าย ทำให้พวกเขาตกเป็นเป้าระบายโทสะของเหล่าหญิงสาวและถูกพวกนางทรมานจนตาย!
ลู่เฉินมองไปยังกลุ่มควันสีขาวนั้น “แม้แต่ยาลูกกลอนลี้ธรณีก็ยังมี”
ฮวาหลิงมู่กล่าวด้วยความโมโหว่า “ให้ข้าไปจับมัน ข้าจะฆ่ามัน!”
ลู่เฉินได้สติกลับมาทันที เขามองไปที่ฮวาหลิงมู่ชั่วขณะหนึ่งแล้วกล่าวว่า “หากไม่สังเกตให้ละเอียดก็คงมองไม่ออกจริง ๆ แต่พอมองดี ๆ แล้วพบว่าเจ้านี่มีโครงร่างคล้ายกับนางนัก!”
“คล้ายอะไร? ข้าจะบอกเจ้าให้ว่าข้าไม่ขอบคุณเจ้าหรอกนะ!” หลังจากเห็นดวงตาแปลก ๆ ของลู่เฉิน ฮวาหลิงมู่ก็ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวทันที แต่ปากก็อดที่จะเอ่ยไม่ได้
ทว่าหญิงสาวพวกนั้นกลับทยอยกันก้าวไปข้างหน้าเพื่อขอบคุณลู่เฉิน
”ขอบใจนะคุณชายน้อย”
“คุ
