่ให้พุ่งทะยานออก!
ครั้นเห็นดังนั้นมู่หลงก็ไม่กล้ารอช้า เขารีบรวบรวมพลังปราณสีเขียวธาตุไม้อย่างรวดเร็วแล้วกล่าวอย่างโมโห “อย่าได้หวังเลย ม่านพลังนี้เจ้าไม่มีทางทะลวงมันได้หรอก!”
“โอ้ มั่นใจขนาดนั้นเลยหรือ?”
“ไร้สาระ! ม่านปราณของข้าเป็นหนึ่งในม่านพลังที่ทรงพลังที่สุดในสำนักพฤกษาสวรรค์!” มู่หลงโอ้อวด และศิษย์สำนักพฤกษาสวรรค์เหล่านั้นก็พากันกล่าวเสริมกันทีละคน
“เจ้าหนุ่ม รู้ไว้เถอะว่าม่านปราณพฤกษาแฝดของศิษย์พี่มู่นั้นทรงพลังเพียงใด!”
“ใช่แล้ว ม่านพฤกษาแฝดจะสร้างม่านพลังปราณขึ้นมาสองชั้น นอกเสียจากจะเป็นผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้ระดับต้นโจมตี ก็อย่าหวังเลยว่าจะทำลายมันได้!”
ลู่เฉินคล้ายไม่ได้กังวลกับคำขู่เหล่านี้แม้แต่น้อย เขาควบบีบปราณกระบี่จนเหลือสิบสาย จากนั้นจึง…. โจมตีออกไป!
ปัง ปัง!
ม่านปราณสองชั้นแตกเป็นเสี่ยง ๆ ในทันที
หลังจากปราณกระบี่ทั้งสิบปะทะม่านปราณ มันก็ยังคงเหลือปราณกระบี่อีกสองสามเล่มที่อยู่ในสภาพดี และมันก็เป็นปราณกระบี่สองสามเล่มนี้นี่แหละที่พุ่งทะยานเข้าหามู่หลงที่ไร้ซึ่งการป้องกันตัวอย่างดุดัน!
ปัง ปัง!
มุมปากมีโลหิตจำนวนมากปรากฏขึ้น เช่นเดียวกับกระดูกภายในร่างที่แตกหักเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทำให้มู่หลงจำต้องกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด “อ๊ากก!”
คนอื่น ๆ ต่างตกใจจนตัวสั่น พากันหันกายไปทีละคนเพื่อคิดจะหลบหนี!
ทว่ามีหรือที่ชายหนุ่มจะปล่อยพวกเขาไป? ดวงตาของลู่เฉินเปล่งประกายเย
