ย์สีดำจากใต้เท้าของเด็กสาวตัวน้อยปรากฏขึ้นทันทีและเข้าโอบล้อมรอบร่างของนางไว้!
เด็กสาวพยายามดิ้นรน “นี่มันอะไร!”
“เจ้าใช้มันได้ แล้วข้าเล่า?” ลู่เฉินมองนางยิ้ม ๆ ในขณะที่อีกฝ่ายถึงกับตกใจ “เจ้ารู้จักเคล็ดวิชาเถาวัลย์ธรณี?”
“ใช่ หากเจ้าใช้มัน ข้าก็ใช้มันได้” ลู่เฉินมองนางยิ้ม ๆ
เด็กสาวตัวน้อยเริ่มกังวล “เป็นไปไม่ได้ เคล็ดวิชาเถาวัลย์ของข้าเป็นสิ่งที่ท่านปู่ถ่ายทอดมาให้โดยตรง เจ้าเป็นคนนอกจะใช้เป็นได้อย่างไร?”
“เคล็ดวิชาเถาวัลย์ธรณีเป็นวิชาธาตุไม้ชนิดหนึ่ง หากฝึกถึงระดับสูงสุดจะสามารถสร้างเถาวัลย์ได้เก้าเส้น”
“เจ้า!” เด็กสาวตัวเล็กตกใจ คิดไม่ถึงเลยว่าลู่เฉินจะรู้จักเคล็ดวิชานี้ได้ดีขนาดนี้!
ลู่เฉินคล้ายยังไม่พอใจ เขายังยั่วยุนางต่อ “ดูสิ เถาวัลย์ของข้ากับเถาวัลย์ของเจ้ามีอานุภาพต่างกันแค่ไหน?”
เด็กสาวตัวน้อยดิ้นรนไปมา ทว่าก็ไม่อาจหลุดพ้นออกมาได้ “เจ้าเพิ่งอยู่ในขั้นกลั่นลมปราณเท่านั้น เหตุใดเถาวัลย์ของเจ้าจึงแข็งแกร่งกว่าของข้า?!”
ลู่เฉินมีรากวิญญาณสวรรค์ผกผัน ดังนั้นเคล็ดวิชาของเขาจะด้อยกว่าได้อย่างไร?
ทว่าลู่เฉินไม่มีทางเอ่ยออกไปให้ทราบ เขาเพียงมองนางยิ้ม ๆ “เพราะเจ้าอ่อนแอ!”
“อ่อนแอ?” เด็กสาวตัวน้อยเริ่มไม่สมอารมณ์ นางพยายามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง หมายจะฉีกเถาวัลย์เหล่านั้นให้แหลกละเอียดแต่กลับทำสิ่งใดไม่ได้ เหล่าสตรีที่อยู่ด้านหลังจึงร้อนใจขึ้นมา
หนูน้อยพลันกรีดร้องขึ้นมาด้วยความเจ็บ
