ปวด
เสียงร้องอันดังนี้ทำให้สภาพแวดล้อมเปลี่ยนไปในฉับพลัน!
ครู่ต่อมา รอบด้านพลันมีไฟสีเขียวจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้น และภายใต้แสงสีเขียวนี้ก็มีต้นไม้ใหญ่นับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นอีกด้วย!
ไม่เพียงแค่นั้น รอบด้านยังมีภาพลวงบางอย่างที่ทำให้สภาพแวดล้อมรอบด้านกลายเป็นป่าลึก
ในขณะเดียวกัน ต้นไม้เหล่านั้นก็พากันขยับเคลื่อนไหวไปมาด้วยท่าทีข่มขู่!
สตรีเหล่านั้นเริ่มขู่ลู่เฉิน “คุณชายน้อย เจ้าเห็นมันไหม?”
“บอกให้เจ้ารีบไป แต่เจ้ากลับไม่ไป ตอนนี้เป็นอย่างไรล่ะ?”
“เจ้าน่ะ รอความตายเสียเถอะ!”
ลู่เฉินหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงกลัวจนสตรีเหล่านั้นถึงกับสงสัย ส่วนเด็กสาวตัวน้อยก็ยิ่งร้อนใจกว่าใครเพื่อน นางตวาดลั่น “ปล่อยข้า!”
“หนูน้อย ไม่ต้องห่วง ข้าจะปล่อยเจ้าไปหลังจากที่คุยกับตาแก่นั่นแล้ว!” หลังจากที่ลู่เฉินกล่าวจบ เขาก็ปล่อยให้เจี่ยลัวอยู่ที่นี่ ส่วนตนเองก็พุ่งหายเข้าไปในป่าทันที
ทุกคนพลันมองหน้ากันไปมา จะเห็นก็เพียงความกลัดกลุ้มและจนใจฉาบอยู่บนใบหน้าของพวกเขาเท่านั้น
…
ครั้นลู่เฉินเดินผ่านป่าเข้ามา ในที่สุดเขาก็มายืนอยู่นอกม่านลำแสงโปร่งใสและคลี่ยิ้ม “ข้าพบเจ้าแล้ว!”
จากนั้นก็เดินผ่านม่านลำแสงโปร่งใสเข้ามาข้างใน ก่อนจะพบต้นไม้ใหญ่เก่าแก่ต้นหนึ่ง!
ต้นไม้เก่าแก่นี้ตั้งมั่นอยู่ที่นั่นราวกับเนินเขาขนาดย่อม
ลู่เฉินเหลือบมองมันแวบหนึ่งแล้วฉีกยิ้ม “ลำต้นของเจ้าใหญ่เกินไปหน่อยกระมัง!”
สิ้นคำนั้น ต้นไม้แก่ก็คล้า
