ยกับมีชีวิตชีวาขึ้นมา อีกทั้งลำต้นของมันพลันสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม “เจ้าเป็นใคร!”
มันแผ่กลิ่นอายอันทรงพลังออกมา
เมื่อชายหนุ่มพบว่ากลิ่นอายที่ต้นไม้นี้ปลดปล่อยออกมาดูอ่อนแอผิดปกติ เขาก็รู้สึกสงสัย “ตาแก่ แก่นไม้ของเจ้าอยู่ไหน?”
แก่นไม้คือต้นไม้วิญญาณ มันคือรากฐานของต้นไม้วิญญาณ หากแก่นไม้หายไป ต้นไม้ชนิดนี้จะไม่เติบโต และจะค่อย ๆ แก่ชราลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งจบชีวิตลง
“เจ้าเป็นใคร เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าแก่นไม้ของข้าหายไป?!” อีกฝ่ายดูตื่นตระหนก ส่วนลู่เฉินก็คลี่ยิ้มออกมาพลางเอ่ยว่า “ตอนนั้นข้าปลูกเจ้าที่นี่ ทำไม? หลายปีมานี้ลืมไปแล้วหรือ?”
คำพูดเหล่านั้นทำให้อีกฝ่ายถึงกับตกใจ “เจ้าคือ ลู่… เซียนลู่หรือ?”
เซียนลู่เป็นชื่อที่ต้นไม้วิญญาณเรียกเขา ดังนั้นลู่เฉินจึงไม่แปลกใจ “ใช่ ข้าเอง ต้นกล้าน้อย!”
ต้นกล้าน้อย! คือสิ่งที่ลู่เฉินเคยเรียกอีกฝ่ายในอดีต
ความลับนี้มีเพียงมีเพียงต้นไม้วิญญาณที่แก่ชราและลู่เฉินเท่านั้นที่รู้ ดังนั้นเมื่อต้นไม้วิญญาณแก่ชราได้ยินสิ่งนี้จึงมั่นใจมากขึ้นว่าชายหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าคือลู่เฉินตัวจริง!
อีกฝ่ายตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “เจ้า… เจ้าคือ… เซียนลู่จริง ๆ!”
“เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า เหตุใดแก่นไม้จึงหายไป?” ลู่เฉินถามด้วยความกังวล
