บทที่ 35 ตระกูลลู่ มีปีศาจซ่อนอยู่จริง!
เถียนเฟิงรู้สึกว่ามีบางสิ่งเข้ามาอยู่ในศีรษะของตนเอง แต่เขากลับไม่รู้จะจัดการอย่างไรจึงทำให้รู้สึกร้อนใจขึ้นมา “เจ้า… เจ้าทำอะไรกับข้า?”
“ภูตกระดาษ!” ลู่เฉินยิ้มเยาะ
เถียนเฟิงไม่เข้าใจว่ามันคือสิ่งใด จึงรู้สึกหวาดกลัวมากยิ่งขึ้น “อะไรคือภูตกระดาษ?”
“มันคือวิชาง่าย ๆ ชนิดหนึ่ง”
“ภูต… วิถีภูต!” เถียนเฟิงเบิกตากว้าง แต่ลู่เฉินทำเพียงยิ้มเยาะเท่านั้น “วิถีภูตวิชานี้ สามารถผสานเข้ากับจิตวิญญาณของเจ้า ดังนั้นไม่ว่าเจ้าจะคิดสิ่งใด ทำสิ่งใด ข้าจะสามารถสัมผัสได้ แล้วถ้าเจ้าคิดจะทรยศหักหลังข้า วิชานี้ก็จะทำให้เจ้าหมดสติ!”
“เจ้า เจ้าเป็นใครกันแน่!” เถียนเฟิงตกใจกลัว
ลู่เฉินลุกขึ้นพลางกล่าวว่า “ข้า ลู่เฉิน!”
“ข้ารู้ว่าเจ้าคือลู่เฉิน” เถียนเฟิงเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก ส่วนลู่เฉินเองก็รู้ว่าอธิบายมากกว่านี้ไปก็ไร้ประโยชน์ จึงทำเพียงมองและพิจารณาถึงช่วงความจำระยะสุดท้ายของเถียนเฟิงอย่างคร่าว ๆ
เมื่อมองแล้ว ลู่เฉินก็พบว่ามีสิ่งหนึ่งที่ดูประหลาด นั่นก็คือเรื่องที่คนเหล่านี้กล่าวร้ายถึงตระกูลลู่ว่ามีปีศาจแอบแฝงอยู่ …คล้ายว่าจะไม่ใช่การใส่ร้าย!
ลู่เฉินจึงถามกลับด้วยความสงสัย “ทหารยามของเจ้า ช่วงกลางดึกเคยเห็นปีศาจปรากฏกายจากคนตระกูลลู่งั้นหรือ?”
“เคย ช่วงกลางดึก ใคร ๆ ต่างก็ได้ยินเสียงแปลก ๆ จากจวนตระกูลลู่ และหากมีทหารยามคนใดได้ไปตรวจสอบดู หลังจากกลับมาก็จะเกิดอากา
