รประหลาดหรือไม่ก็กลายเป็นบ้าไป”
“คนพวกนั้นตอนนี้อยู่ที่ใด?” ลู่เฉินถามด้วยสีหน้าสงสัย
“อยู่… อยู่ในสวนปิดตายนั่น”
“พาข้าไป!”
เถียงเฟิงไม่กล้าปฏิเสธใด ๆ รีบนำทางลู่เฉินไปยังสวนดังกล่าวทันที
สวนแห่งนี้ถูกล้อมด้วยรั้วสูงรอบทิศ ส่วนประตูก็ทำจากเหล็กหนา เหล่าทหารยามที่อยู่ด้านในดูแล้วราวกับคนบ้า บางครั้งยังทำร้ายกันเองเสียด้วย
“เจ้า เจ้าดู! คนพวกนั้นบ้าไปแล้ว!” เถียนเฟิงพูดอย่างร้อนรน
เห็นดังนั้นแล้ว ลู่เฉินก็ไม่รอช้า เขาเรียกใช้พลังจากจุดชีวิตทันที โดยดึงเอาพลังปีศาจจากสมัยชาติภพที่เป็น ‘จักรพรรดิปีศาจ’ ออกมา!”
อึดใจถัดมา ปราณและจิตวิญญาณของลู่เฉินก็พลันเปลี่ยนไป มันกลายเป็นพลังปีศาจสีม่วงเข้ม แต่มีเพียงชายหนุ่มเท่านั้นที่สัมผัสได้ ขณะที่ผู้ฝึกตนซึ่งมีขั้นพลังอ่อนแออย่างเถียนเฟิงไม่อาจสัมผัสได้
จากนั้นดวงตาทั้งสองข้างของลู่เฉินก็ปรากฏแสงสีม่วงจาง ๆ
‘เคล็ดวิชานัยน์ตาปีศาจ’ นี้ สามารถมองเห็นร่องรอยที่ปีศาจหลงเหลือไว้ได้ ลู่เฉินจึงใช้วิชานี้มองสำรวจผู้คนตรงหน้า ก่อนจะพบว่าบนร่างของพวกเขา… มีแสงสีม่วงเข้มปกคลุมอยู่!
และนี่ก็คือพลังที่พวกปีศาจทิ้งร่องรอยไว้ในร่างกายของคนพวกนี้ ซึ่งชายหนุ่มก็คาดว่าปีศาจตนนี้น่าจะอยู่ในขั้นสร้างรากฐานระดับสูง หรือไม่ก็ขั้นหลอมแก่นแท้ระดับต้นเป็นอย่างน้อย!
“ดูเหมือนว่าจะมีปีศาจจริง ๆ!” ลู่เฉินเลิกใช้ ‘เคล็ดวิชานัยน์ตาปีศาจ’ ก่อนจะหันไปกล่าวกับคนข้าง ๆ
เมื่อเถี
