สงสัยเสียจริงว่าเหตุใดสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์จึงชอบรังแกผู้น้อยกันนะ?”
สิ้นเสียงนั้น ผู้คนต่างหันมองไปยังบนหลังคา ก่อนจะพบกับหญิงนางหนึ่งที่ปรากฏกายขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่ถูกปกปิดไว้ด้วยหน้ากาก
สือเซียวไม่รู้ว่าสตรีนางนี้คือใคร ดังนั้นจึงคิดอาศัยอำนาจของซือตู๋เทียน “ทางที่ดีเจ้าอย่าเข้ามายุ่งเรื่องนี้ มิเช่นนั้นอาจารย์ข้าจัดการเจ้าแน่!”
ปิงหลิวหลีคล้ายกับได้ยินเรื่องขบขัน นางยิ้มหยันพร้อมเอ่ยว่า “ซือตู๋เทียน ศิษย์ของท่านช่างน่าขันยิ่งนัก”
แทนที่จะโต้ตอบวาจา ซือตู๋เทียนกลับวางกระบี่ลงและขมวดคิ้วเข้าหากัน
การกระทำเช่นนี้… ทำให้ผู้คนต่างแปลกใจว่าเหตุใดราชันย์กระบี่ร้อยคมจึงหยุดโจมตีไปเสียง่าย ๆ ก่อนจะเป็นซือตู๋เทียนที่เป็นผู้เฉลย
เขาหันไปมองปิงหลิวหลีแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “เจ้าสำนักเก้าสุขสงบผู้สง่างาม เหตุใดเจ้าจึงมาปรากฏกายในที่แห่งนี้ได้?”
เมื่อทุกคนได้ยินว่าผู้มาเยือนเป็นถึงเจ้าสำนักเก้าสุขสงบ พวกเขาก็พากันเบิกตากว้างตกตะลึง!
ส่วนสือเซียวก็ยิ่งหวาดกลัวกว่าใครจนใบหน้าถอดสี “เหตุใดเจ้าสำนักถึงมาได้กัน?”
ปิงหลิวหลีหัวเราะขึ้นมา “เห็นทีตัวข้าคงปิดตัวบ่มเพาะนานไปหน่อย จนสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์หลงลืมข้าไปเสียแล้ว”
ซือตู๋เทียนตอบกลับ “ท่านนี่ตลกจริงเชียว?”
“ตลก? เรื่องนั้นช่างมันเถิด เอาเป็นว่าที่สำคัญก็คือ… ท่านจะลงมือต่อหรือไม่?” ปิงหลิวหลีกล่าวพลางจ้องด้วยสายตาแข็งกร้าว
“หญิงผู้นี
