บทที่ 32 แรงอัดสิบเท่า มือกระบี่ระดับสิบดาว ทุกคนพลันหวาดกลัว
ปราณที่ห่อหุ่มร่างของหลู่หยวนถูกทำลายลงในทันที
ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีเงาหมัดอีกห้าในสิบหมัดที่ยังคงกระหน่ำเข้ามาทำร้ายร่างกายของหลู่หยวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!
หลู่หยวนถูกแรงอัดกระแทกอย่างแรงจนป้ายตราสัญลักษณ์ตกลงสู่พื้น ริมฝีปากกระอักเลือดออกมากระจายไปทั่วพื้นที่
บรรดาทหารยามต่างก็ตกตะลึง
แต่บรรดาผู้ชมกลับปรบมือและกล่าวชื่นชม
“โดนเข้าแล้วพวกสุนัขรับใช้!”
“สมควรแล้ว!”
แต่ก็มีบางคนที่รู้สึกกังวลแทนลู่เฉิน “ตระกูลลู่จะกลายเป็นเช่นไรต่อไป?”
หลู่หยวนที่หอบหายใจอยู่นั้นค่อย ๆ ยันตัวเองขึ้น แต่ทั้งร่างก็เซไปเซมาไม่มั่นคง และเมื่อสำรวจภายในร่าง เจ้าตัวพลันพบว่ามีกระดูกแตกหักหลายส่วน และเกิดความเจ็บปวดราวกับถูกบางสิ่งกัดขย้ำไปทั่วทั้งร่างกาย!
ความเจ็บปวดนี้ทำให้หลู่หยวนกล่าวออกมาอย่างยากลำบาก “เจ้า!”
แต่ใครจะรู้ว่าในจังหวะนั้นลู่เฉินจะปล่อยพลังหมัดออกไปอีกครั้ง!!!!
ดวงตาทั้งสองข้างของหลู่หยวนเบิกกว้างขึ้น “อย่า อย่า!”
หลู่หยวนยอมแพ้ แม้แต่บรรดาทหารยามก็ทำเป็นหูหนวกตาบอดกันหมด ซึ่งลู่เฉินก็หยุดหมัดแต่โดยดี เขามองไปยังเจี่ยลัวที่กำลังตกตะลึงอยู่ “พาเขาขึ้นมา แล้วก็เก็บป้ายนั่นมาด้วย”
เจี่ยลัวที่ถูกเคล็ดวิชาหมัดมวยของลู่เฉินดึงดูด ครั้นได้ยินเสียงเรียก เจ้าตัวก็คล้ายกับฟื้นคืนสติ ก่อนจะก้าวออกไปด้านหน้า พร้อมกับคว้าคอเสื้อ
