ท่านรีบไปซะ!”
ขณะนั้นเอง พลธนู มือหน้าไม้ รวมถึงผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานระดับสูงก็ปรากฏตัวขึ้นบริเวณโดยรอบ
และผู้นำตระกูลหลิวก็ปรากฏตัวขึ้น
ผู้นำตระกูลหลิวกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “ข้าจะฆ่าเจ้า ไอ้สารเลว!”
เมื่อสือเซียวเห็นภาพตรงหน้า เขาก็ยิ่งรู้สึกฮึกเหิมมากขึ้น “เห็นหรือยัง นอกจากเจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับบรรดาทหารยามของจวนเจ้าเมืองแล้ว เจ้ายังต้องเผชิญกับตระกูลหลิวอีก!”
ผู้นำตระกูลหลิวเดินเข้ามาราวกับคนบ้า และข้างกายยังตามมาด้วยผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานระดับสูงหลายคน และตนเองก็เป็นถึงผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานระดับสูงเช่นกัน
เพียงแค่เห็นผู้นำตระกูลหลิวชี้นิ้วมายังลู่เฉินด้วยโทสะที่พลุ่งพล่าน “วันนี้ ใครก็ช่วยเจ้าไม่ได้!”
ผู้คนที่เฝ้าดูจากด้านนอกรอบ ๆ จวนเจ้าเมืองต่างก็ถอนหายใจออกมาทันที
“คุณชายลู่ นี่มันเดินเข้าถ้ำเสือชัด ๆ”
“อาจจะเป็นไปได้ …ผู้คนแข็งแกร่งมากมายขนาดนี้ วันนี้เขาอาจจะจบชีวิตลงก็เป็นได้”
“ช่างน่าสงสารจริงเชียว”
หลู่หยวนที่อยู่ในมือของเจี่ยลัวหัวเราะขึ้นมาเสียงดังก้อง “ลำพังเจ้าที่มีพลังเพียงแค่ขั้นกลั่นลมปราณ จะรับมือกับผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานระดับสูงมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?”
ใครจะคาดคิดว่าลู่เฉินกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาขึ้นมา “ถ้าไม่อยากตาย ก็จงไสหัวออกไปตอนนี้!”
หลังได้ยินถ้อยคำนั้น บรรดาทหารยามและคนจากตระกูลหลิวต่างก็มองหน้ากันแล้วก็ค่อย ๆ หัวเราะออกมา พวกเขาต่างก็คิดว่า
