บทที่ 30 ข่าวร้ายของตระกูลลู่
ผู้อาวุโสเฮยย่อมคิด แต่กลับแสดงออกแค่การแค่นหึแล้วเอ่ยว่า “อันใด? ใครใส่ร้ายเจ้า? เรื่องนี้เป็นความจริง!”
“ดูแล้ว คงไม่มีใครช่วยเจ้าได้แล้ว!” ลู่เฉินส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ในขณะที่ผู้อาวุโสเฮยหัวเราะเยาะเย้ย “เจ้าสังหารคนไปมาก ยังคิดกล้าดีอีกหรือ?”
ยามนั้นเอง ปิงหลิวหลีพลันถอดหน้ากากออก
เมื่อทุกคนเห็นปิงหลิวหลี บทสนทนาก็หยุดลง บางคนถึงขนาดตกใจจนพูดตะกุกตะกัก “ท่าน… ท่านเจ้าสำนัก!”
ผู้เฒ่าอ้วนกล่าวด้วยความเคารพ “ท่านเจ้าสำนัก!”
ตอนนั้นเอง เจี่ยลัวถึงได้รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือเจ้าสำนักเก้าสุขสงบ แต่เขาแค่ไม่เข้าใจเล็กน้อยว่าเหตุใดเจ้าสำนักอย่างปิงหลิวหลีถึงได้เกรงอกเกรงใจลู่เฉินนัก!
เจี่ยลัวอยากรู้เรื่องนี้ยิ่งนัก ในขณะที่สีหน้าของผู้อาวุโสเฮยก็เปลี่ยนไปหลายครั้ง หลังใช้เวลาครู่หนึ่งเขาก็จัดการความคิดตนเองได้ แล้วพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ท่านเจ้าสำนัก เหตุใดถึงมาอยู่กับเขาได้!”
ไม่เพียงแต่ผู้อาวุโสเฮยเท่านั้น คนอื่น ๆ ก็เช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้น ศิษย์จำนวนไม่น้อยก็ตกใจจนขวัญกระเจิงเช่นกัน ราวกับว่าทำสิ่งไม่ดีมาอย่างไรอย่างนั้น
“ข้าไปฝึกที่หุบเขาอสูรเมฆากับบุตรศักดิ์สิทธิ์ มีปัญหาอันใดหรือ?” ปิงหลิวหลีกล่าวอย่างเย็นชา
ผู้อาวุโสเฮยสะดุ้ง แต่ตอนนั้นก็ไม่มีทางให้ถอยแล้วจึงรีบพูดว่า “นั่น”
“เมื่อครู่เจ้าไม่ได้บอกว่าเจ้าได้รับจดหมายจากหยานเยว่หรือ?” ปิงหลิวหลีเอ่ยถาม
