โกรธจัด หยิบผ้าขึ้นมาห่อศพเหล่านั้น จากนั้นก็นำศพกลับไปที่สำนักเก้าสุขสงบ
…
เมื่อลู่เฉินและพวกมาถึงตีนเขาเก้าสุขสงบก็ได้พบกับผู้อาวุโสเฮยพร้อมกับศิษย์จำนวนมาก และแม้แต่ผู้เฒ่าอ้วนที่มีหน้าท้องใหญ่โตก็อยู่ที่นี่ด้วย
ทว่าปิงหลิวหลีที่สวมหน้ากากอยู่และแต่งกายด้วยชุดที่เป็นเอกลักษณ์ จึงเป็นผลให้คนเหล่านี้จำนางไม่ได้ พวกเขาคิดเพียงว่านางคือสตรีคนหนึ่งที่ลู่เฉินพากลับมา
และทันทีที่ผู้อาวุโสเฮยเห็นห่อผ้าปูดพอง เขาก็โกรธขึ้นมาทันที “ทุกท่าน เห็นแล้วสินะ ข้าบอกแล้วว่าเขาคิดร้ายกับคนของสำนักเก้าสุขสงบ!”
ศิษย์เหล่านั้นหลายคนเป็นคนของผู้อาวุโสเฮย ด้วยเหตุนี้ศิษย์จำนวนไม่น้อยจึงร้องคำราม “มารร้ายสังหารผู้คน!”
“ตามกฎสำนักเก้าสุขสงบ สมควรประหารชีวิต!”
ผู้เฒ่าอ้วนพลันร้อนใจ “ทุกท่าน ใจเย็น ๆ ก่อน!”
อาวุโสเฮยตอบกลับทันที “ใจเย็น ๆ รึ จะให้ใจเย็นได้อย่างไร?”
“เจ้าไม่ได้เห็นเสียหน่อยว่าเขาเป็นคนฆ่า!” ผู้เฒ่าท้องใหญ่แก้ต่างแทนลู่เฉิน แต่อาวุโสเฮยกลับกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “เมื่อครู่ข้าได้รับจดหมายจากหยานเยว่ บอกว่าเขาและศิษย์เหล่านี้ถูกบุตรศักดิ์สิทธิ์จับเอาไว้ไม่ไกลนัก!”
“จริงหรือ?” ผู้เฒ่าอ้วนจึงเริ่มวิตกขึ้นมา
“ไร้สาระ!” อาวุโสเฮยตวาดด้วยดวงตาแดงก่ำ
ผู้เฒ่าอ้วนยังคงกังวลใจ และมองดูลู่เฉินพลางถามว่า “เจ้าฆ่าพวกเขาจริงหรือ?”
ส่วนศิษย์คนอื่น ๆ ทยอยกันตะโกนว่า “ประหารชีวิต!”
อาวุโสเฮยถลึงตาใส่ลู่เฉิน “เ
