นาดเท่ากำปั้น… เหลือเพียงขนาดเท่าถั่วลิสงแล้ว!
“แรงกว่านี้อีก!”
“มากกว่านี้?” หมาป่ายมโลกเก้าหางตกใจจนเสียงหลง
“ใช่!”
หมาป่ายมโลกเก้าหางจึงต้องดำเนินต่อไปอย่างไม่มีทางเลือก จนจุดแสงขนาดถั่วลิสงหดตัวลงทีละนิด ๆ ก่อนสุดท้ายจะกลายเป็นกระแสน้ำวนโปร่งแสงลอยอยู่ตรงนั้น และเมื่อเห็นแบบนี้แล้ว ชายหนุ่มจึงเอ่ยออกมาด้วยความพึงพอใจว่า “เสร็จแล้ว!”
เสร็จแล้ว? ทุกคนอยากรู้ว่าลู่เฉินหมายถึงอะไร
แต่ผู้ใดจะรู้ว่าลู่เฉินกลับมองไปที่ปิงหลิวหลีและโจวอวี๋ พร้อมกับกล่าวสั่ง “เจ้าทั้งสองเองก็ด้วย จงโจมตีข้าด้วยเคล็ดวิชาเข้ามาพร้อมกันเลย!”
“อะไรนะ?” ทั้งสองตาเบิกกว้าง ทว่าลู่เฉินกับฉีกยิ้มกว้างและเอ่ยย้ำ “เร็วเข้า!”
ทั้งสองลังเลอยู่ครู่หนึ่งถึงได้ลงมือ ทว่ากับโจวอวี๋ ดูเหมือนเขานั้นจะอยากฉวยโอกาสนี้คิด ‘สั่งสอน’ บทเรียนดี ๆ ให้กับลู่เฉิน ทว่า…
ยามที่ฝ่ามือของเขากระทบกับลู่เฉิน ม่านโปร่งใสของลู่เฉินก็พลันเข้ามาขวางฝ่ามือของเขาเอาไว้
และไม่เพียงแต่โจวอวี๋เท่านั้น ปิงหลิวลี่ก็ไม่อาจผ่านม่านโปร่งแสงนี้ได้เช่นกัน
และด้วยเหตุนี้ก็ทำให้ปิงหลิวหลีไม่เข้าใจ “ข้ามีพลังขั้นหลอมแก่นแท้ แต่เหตุใดเจ้า…”
ลู่เฉินรู้ดีว่าพลังของพวกเขาถูกจุดชีวิตดูดกลืนเข้าไป และจุดชีวิตที่ว่าก็คงเป็น ‘มนุษย์’ ซึ่งภายใต้การโจมตีของทั้งสอง จุดแสงนี้มันก็ได้กลายเป็นคลื่นน้ำวนโปร่งแสงภายในเวลาไม่นาน
เมื่อเห็นคลื่นน้ำวนโปร่งใสสองกลุ่ม ลู่เฉิน
