บทที่ 27 ท่านเจ้าสำนักผู้ชอบรู้เรื่องชาวบ้าน
โจวอวี๋ยังพูดไม่ทันขาดคำ เสียงของลู่เฉินก็พลันดังมาจากภายในตำหนัก “เมื่อครู่เกิดอันใดขึ้น?”
เสียงที่คุ้นเคยนี้ทำให้พวกโจวอวี๋ถึงกับดีใจ
ขณะที่หมาป่ายมโลกเหล่านั้น พวกมันก็พากันมองไปทางตำหนัก
ยามที่ลู่เฉินเดินออกมา ข้างกายของชายหนุ่มได้ปรากฏร่างของหมาป่ายมโลกตัวเล็กเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง ทว่าถึงมันจะตัวเล็ก แต่หมาป่ายมโลกตัวน้อยนี้กลับมีถึงเก้าหางด้วยกัน!
บรรดาหมาป่ายมโลกพากันตะโกนอย่างตื่นเต้นทันที “ฝ่าบาท!”
ในขณะที่โจวอวี๋ก็ถึงกับตกใจ “หมาป่ายมโลกเก้าหาง!
“นี่มันของจริงเหรอเนี่ย… ตั้งเก้าหาง!” ปิงหลิวหลีไม่นึกไม่ฝันว่าตนจะได้เห็นหมาป่ายมโลกเก้าหางกับตา
เจี่ยลัวเองก็กะพริบตาอย่างตื่นเต้น
หมาป่าเก้าหางกวาดสายตามองทุกคนด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะกล่าวว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผู้ที่อยู่ข้างกายของข้าผู้นี้ก็คือผู้มีพระคุณของข้า ดังนั้นถ้าเขาต้องการอะไร พวกเจ้าต้องพยายามช่วยเหลือพวกเขาอย่างเต็มกำลัง เข้าใจหรือไม่?”
ทุกคนคิดว่าลู่เฉินช่วยหมาป่ายมโลกเก้าหาง ดังนั้นหมาป่ายมโลกเก้าหางจึงรู้สึกขอบคุณและเป็นผลให้เกิดพูดคำดังกล่าวนั้น ซึ่งหมาป่ายมโลกตนอื่น ๆ ก็ยอมรับสิ่งนี้อย่างเต็มใจเช่นกัน พวกมันจึงตอบรับว่า “ขอรับ ฝ่าบาท!”
“เจ้าต้องการอันใดเพิ่มเติมหรือไม่?” หมาป่ายมโลกเก้าหางมองดูลู่เฉินขณะถาม ทว่าชายหนุ่มกลับสั่นศีรษะ “ไม่มีแล้ว ข้าเพียงต้องการสถานที่ที
