หมัดนี้ นับว่าแข็งแกร่งกว่าก่อนหน้านี้ไม่น้อย
สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ปิงหลิวหลีได้แต่ประหลาดใจ “ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามก็ได้ผลเช่นนี้แล้วหรือ?”
“ใช่ ทว่าข้าเรียนรู้ไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เดาว่าต้องใช้เวลาอีกสักหน่อยกว่าจะเข้าใจมันอย่างถ่องแท้!” หลังจากโจวอวี๋พูดจบ เขาก็จมเข้าสู่การฝึกฝนอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง
เมื่อเห็นอีกฝ่ายกลับไปฝึกต่อ ห้วงความคิดของปิงหลิวหลีก็พลันกลับมาวนเวียนอยู่ที่หมาป่ายมโลกเก้าหางอีกครา
เห็นเพียงปิงหลิวหลีจ้องเขม็งไปที่หมาป่ายมโลกเก้าหาง และซักถามว่า “เหตุใดเจ้าถึงไม่บอกข้าว่าเขามีคนรักหรือไม่!”
“เรื่องนี้พูดไม่ได้!” หมาป่ายมโลกเก้าหางพูดอย่างขัดเขิน
“เพราะเหตุใด?” ปิงหลิวหลีงุนงง ในขณะที่หมาป่ายมโลกเก้าหางกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบา “ถ้าข้าพูดออกไป ข้าต้องตายแน่!”
”เพราะเหตุใด?”
“นั่นเป็นข้อห้ามของนายท่าน!” หมาป่ายมโลกเก้าหางอธิบาย ส่วนปิงหลิวหลีก็อุทานออกมา “เช่นนั้นเขามีคนรักจริง ๆ แต่แค่ไม่เคยถูกพูดถึงอย่างนั้นหรือ?”
หมาป่ายมโลกเก้าหางเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “อย่าถามข้าเลย!”
“กลัวอะไร เจ้านายของเจ้าไม่กลับมาจากแดนเซียนหรอก!” ปิงหลิวหลีไม่รู้ว่า ‘ลู่เฉิน’ ที่นางกล่าวถึงนั้นที่แท้อยู่ใกล้เพียงใด ดังนั้นจึงพูดอย่างสนุกปาก
เมื่อเห็นการณ์เป็นเช่นนี้ หมาป่ายมโลกเก้าหางพลันนึกกังวลขึ้นมาว่าจะหลุดปาก มันจึงหลับตาลงแล้วเอ่ยเพียงว่า “พอแล้ว ข้าจะรักษาบาดแผล!”
“นี่เจ้า!”
