าสำนักสาว
หมาป่ายมโลกเก้าหางที่อยู่ไกลอกไปมองภาพตรงหน้าก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก “แม่หญิงผู้นี้ นางไม่รู้แม้กระทั่งว่าคนที่กำลังนินทานั้นอยู่ข้างหลังตัวเองด้วยซ้ำ!”
“ฝ่าบาท ท่านกำลังพูดอะไร” หมาป่ายมโลกห้าหางได้ยินอแว่ว ๆ จึงมีสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
หมาป่ายมโลกเก้าหางส่ายหัวและกล่าวว่า “ไม่มีอันใด”
หลังจากพูดจบหมาป่ายมโลกเก้าหางก็พักฟื้นอยู่ที่นั่น
ส่วนลู่เฉิน เขาก็ใช้เวลาอยู่หลายชั่วยามในการรักษากว่าจะลุกขึ้น ส่วนปิงหลิวหลีน่ะหรือ? …บัดนี้นางได้นอนตะแคงข้างและผล็อยหลับไปนานแล้วล่ะ!
ในยามนี้ท้องฟ้าได้กลายเป็นมืดครึ้มแล้ว ชายหนุ่มจึงหันไปกล่าวกับหมาป่ายมโลกห้าหางว่า “ที่นี่มีข้าเฝ้าอยู่ ดังนั้นเจ้าไปทำธุระของเจ้าเถิด”
หมาป่ายมโลกห้าหางลังเล ทว่าหมาป่ายมโลกเก้าหางกลับมองไปที่มันแล้วกล่าวว่า “ไปเถิด”
เมื่อได้ยินคำสั่งของผู้เป็นราชาแห่งเผ่า หมาป่ายมโลกห้าหางก็ทำได้เพียงถอยออกไป
เมื่อมันจากไปแล้ว หมาป่ายมโลกเก้าหางจึงได้จังหวะเอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า “สตรีที่นายท่านพามาครานี้พูดเก่งเกินไปแล้ว!”
“งั้นหรือ?”
“ก็ใช่สิขอรับ!”
“แล้วตัวเจ้าเล่า? …พูดให้น้อยลงหน่อยเข้าใจหรือไม่?” สายตาของลู่เฉินทำให้หมาป่าเก้าหางตัวสั่นเทา มันรีบแก้ตัวทันที “นายท่าน ข้าพูดน้อยลงแล้ว!”
ลู่เฉินฉีกยิ้ม “ดีแล้ว ข้าไปฝึกล่ะ!”
หลังจากเอ่ยจบ ลู่เฉินก็หาที่นั่งนั่งขัดสมาธิ ก่อนจะแผ่สัมผัสออกไป เขาสูดหายใจเข้าลึกแล้วก
