บทที่ 26 กลิ่นอายของราชันย์แมลงบรรพากาล!
ค่ายกลทั้งหมดในเขตเก้าล้วนเป็นสิ่งที่ลู่เฉินวางเอาไว้ เขาย่อมเข้าและออกได้ตามต้องการอยู่แล้ว
แต่หมาป่ายมโลกห้าหางนั้นไม่รู้ และถึงกับพูดด้วยสีหน้าประหลาดใจว่า “คิดไม่ถึงเลยว่านอกจากฝ่าบาทแล้ว ยังมีมนุษย์ที่สามารถเข้าออกที่นี่ได้อย่างอิสระอีก!”
…
หลังจากที่ลู่เฉินเข้าไปในตำหนัก เขาก็ตรงไปที่ใจกลางตำหนักทันที
ทว่าตำหนักนี้ใหญ่โตมโหฬารนัก ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีค่ายกลขนาดใหญ่อยู่รอบ ๆ ดังนั้นถ้าหากไม่ระวังและเดินไปผิดที่ผิดทาง คนผู้นั้นก็จะถูกต้อนเข้าไปในค่ายกลโจมตี และลงเอยด้วยการถูกค่ายกลที่ว่านั้นทำให้ร่างกายแหลกละเอียด!
แม้แต่ลู่เฉินที่รู้จักค่ายกลนี้เป็นอย่างดีก็ยังต้องระมัดระวัง
เพราะนี่คือค่ายกลเซียน! และค่ายกลบางตำแหน่งยังเคลื่อนที่ไปมา หากไม่อาจผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก็จะถูกต้อนเข้าไปในค่ายกลทันที!!
ด้วยเหตุนี้ลู่เฉินจึงตื่นตัวตลอดเวลา เขาเดินผ่านเส้นทางและมุมต่าง ๆ อย่างระมัดระวัง
หนึ่งเค่อต่อมา ลู่เฉินก็ได้เดินออกจากค่ายกลและมองเห็นหมาป่าสีม่วงขนาดยักษ์นอนหมอบอยู่ และยังเห็นหางทั้งเก้าของมันสยายแผ่ออกอยู่ที่พื้น!
นี่คือหมาป่ายมโลกเก้าหาง แต่ตอนนี้มันได้รับบาดเจ็บสาหัส จนแม้แต่ดวงตาก็ไม่อาจลืมขึ้นได้
ไม่เพียงแค่นั้น บริเวณหลังของมันยังมีบาดแผลสีดำอยู่แห่งหนึ่ง และจุดที่เป็นปากแผลมักมี ‘หนอน’ ตัวสีดำเกาะอยู่
หนอนตัวนั้นกำลังกลืนกินพลังของมันท
