ีละนิด ทำให้เมื่อหมาป่ายมโลกเก้าหางหายใจสิบครั้ง มันจะต้องส่งเสียงครวญครางออกมาอย่างทนไม่ไหว ราวกับว่าการมีชีวิตอยู่นั้นเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย
“แมลงดูดวิญญาณจากแดนทมิฬ!” เมื่อลู่เฉินเห็นสิ่งนี้ก็ตกตะลึง
และทันทีที่ชายหนุ่มพูดขึ้น หมาป่าเก้าหางก็คล้ายจะตื่นจากภวังค์ มันลืมตาขึ้นเล็กน้อย และถามอย่างแตกตื่นว่า “ใคร ใครบังอาจเข้ามา!”
จากนั้นหมาป่ายมโลกเก้าหางก็ถลึงตามองลู่เฉินอย่างอ่อนแรงและถึงขั้นพยายามจะลุกขึ้นมา แต่เพราะได้รับบาดเจ็บสาหัส มันจึงไม่อาจขยับตัวได้ ทำได้เพียงแยกเขี้ยวข่มขู่เท่านั้น
“โยวโยวน้อย” เมื่อลู่เฉินเอ่ยขึ้น ดวงตาของหมาป่ายมโลกเก้าหางก็ไหวระริก จากนั้นมันก็มองไปที่ลู่เฉิน ซึ่งชายหนุ่มก็จงใจแผ่กลิ่นอายของตนเองออกมา
เหมือน… เหมือนมาก!
หมาป่ายมโลกเก้าหางไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป น้ำตาของมันรินไหลออกมาจากดวงตาขนาดยักษ์ “นายท่าน!”
“อย่าตื่นเต้น มิฉะนั้นแมลงดูดวิญญาณจากแดนทมิฬจะดูดพลังในร่างเจ้าเร็วขึ้น!” ลู่เฉินรีบกล่าวเตือน และ ‘โยวโยวน้อย’ ก็ทำตามทันที จะเหลือก็แต่จมูกของมันที่ขยับฟุดฟิดเล็กน้อย ราวกับเด็กที่สะอึกสะอื้นเพราะถูกรังแก
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ลู่เฉินพลันรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา “ไม่ต้องกังวล ข้าจะกำจัดแมลงตัวนี้ก่อน!”
“ไม่มีประโยชน์ หนอนตัวนี้โหดเหี้ยมมาก หากข้าโคจรพลังปราณ หรือให้คนอื่นช่วยก็แล้ว มันก็จะเข้าไปซ่อนอยู่ในร่างกายของข้าแล้วดูดซับพลังของข้าอย่างบ้าค
