ได้หรือไม่ เราต้องรอให้เขาออกมา” หมาป่ายมโลกห้าหางตอบออกมาอย่างช่วยไม่ได้
“แล้วถ้าเขาสังหารฝ่าบาทเล่า?” หมาป่ายมโลกอีกตนเอ่ยถามอย่างกังวล ซึ่งมันก็ทำให้หมาป่ายมโลกตัวอื่น ๆ ตึงเครียดขึ้นมาทันที
หลังจากได้ยินวาจานี้ หมาป่ายมโลกห้าหางก็เริ่มจริงจังขึ้นมา “เช่นนั้นก็จงพาสามคนนี้มาที่นี่ก่อน”
”ขอรับ!”
หลังจากนั้นไม่นาน พวกโจวอวี๋ก็ถูกพาตัวมาที่หน้าตำหนัก
และเมื่อพวกเขาเห็นหมาป่ายมโลกที่ทรงพลังจำนวนมากเฝ้าดูอยู่ พวกเขาก็ประหม่าขึ้นมาอีกครั้ง
“บอกข้าที ตัวประหลาดเฒ่านั่นรู้จักกับพวกมันได้อย่างไร?” โจวอวี๋กระซิบถาม ส่วนปิงหลิวหลีก็ส่ายหัวอย่างจนปัญญา “ข้าไม่รู้!”
เจี่ยลัวส่งเสียงอู้อ้า อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พวกเขาก็ไม่เข้าใจ
เวลานี้หมาป่ายมโลกห้าหางพลันพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “หากภายในหนึ่งชั่วยามเขายังไม่ออกมา เราก็คงทำได้แค่ต้องจัดการพวกเจ้าแล้ว!!”
“การรักษาย่อมใช้เวลานาน ในความคิดของข้า หนึ่งชั่วยามนั้นไม่พอแน่!” โจวอวี๋คิดว่าถ้าลู่เฉินไม่ออกมา เขาคงจะต้องตายแน่ จึงนึกกลัวและคิดซื้อเวลาให้ตัวเอง
“หนึ่งชั่วยาม แค่หนึ่งชั่วยามเท่านั้นไม่ขาดไม่เกิน!” หมาป่ายมโลกห้าหางพูดอย่างเย็นชา ขณะที่โจวอวี๋บ่นขึ้นว่า “เห็นทีข้าคงจะต้องตายเพราะตัวประหลาดเฒ่านั่นแน่ ๆ!”
