รก็ตามไม่มีใครอธิบายให้ลู่เฉินฟังได้ และมันก็ยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกประหลาดใจ เนื่องจากคนกลุ่มนั้นไปเอาความมั่นใจมาจากไหน… ว่าเขายังชีวิตอยู่!!
“นายท่าน แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับท่าน?” หมาป่ายมโลกเก้าหางถามอย่างสงสัย
เมื่อลู่เฉินได้สติคืนมา เขาเพียงกล่าวสั้น ๆ ว่า “ไม่มีอะไร แค่คิดอะไรบางอย่าง”
หลังจากที่หมาป่ายมโลกเก้าหางส่งเสียงอืมเพื่อตอบรับ มันก็ได้บอกเล่าเรื่องราวแก่ลู่เฉินอีกมากมาย ทั้งสองแลกเปลี่ยนวาจา ก่อนจะเป็นลู่เฉินที่บอกหมาป่ายมโลกเก้าหางว่าตนเองต้องการจะพาคนมาฝึกฝนที่เขตเก้าจำนวนสองสามคน ซึ่งหมาป่ายมโลกเก้าหางก็เอ่ยอย่างตื่นเต้นทันทีว่า “ข้าจะให้คนในเผ่าเตรียมการให้!”
หลังจากพูดจบ หมาป่ายมโลกเก้าหางก็ยืนขึ้น จากนั้นมันก็ค่อย ๆ หดตัวเล็กลง ในที่สุดก็กลายเป็นหมาป่าขนาดธรรมดาทั่วไป และพูดอย่างมีความสุขว่า “นายท่าน ไปกันเถอะ!”
“ตัวตนของข้าจะต้องเก็บเป็นความลับไว้ชั่วคราว”
แม้หมาป่ายมโลกเก้าหางจะไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของลู่เฉินคืออะไร แต่มันก็สนับสนุนการตัดสินใจของชายหนุ่มเต็มที่ มันขานรับและออกจากที่นี่ไปพร้อมกับลู่เฉิน
…
นอกตำหนักใหญ่ หมาป่ายมโลกห้าหางกำลังเดินไปมาอย่างกระวนกระวาย
กระทั่งมีหมาป่ายมโลกอีกสองสามตัวที่เฝ้ามองพฤติกรรมนี้ได้กระซิบกระซาบพูดคุยบางอย่าง
หมาป่ายมโลกตนหนึ่งไม่อาจอดใจไหว มันถามด้วยความสงสัยว่า “ท่านหัวหน้าเผ่า มนุษย์คนนี้จะเชื่อถือได้หรือไม่?”
“จะเชื่อถือ
