มีปัญหากับการฝึกฝน ข้าจึงเริ่มฝึกฝนใหม่อีกครา” ลู่เฉินไม่ได้อธิบายอะไรมาก ส่วนหมาป่ายมโลกเก้าหางก็พยักหน้าแต่โดยดี ก่อนที่มันจะเริ่มเล่าเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น
จากคำอธิบายของหมาป่ายมโลกเก้าหาง ลู่เฉินจึงได้รู้ว่ามีคนจำนวนมากพยายามจะจับมัน
ทว่าลู่เฉินกลับรู้สึกงุนงงเล็กน้อย “เจ้าไม่ได้อยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดหรอกหรือ เหตุใดจึงถูกหลอกและวิ่งออกไปข้างนอกกัน?”
“พวกเขาใช้ข่าวที่ท่านกลับมายังมหาทวีปจิ่วโหยวเพื่อหลอกข้า” หมาป่ายมโลกเก้าหางพูดอย่างหดหู่ใจ ส่วนลู่เฉินก็ขมวดคิ้ว “ข่าวของข้า?”
“ใช่ ปีนั้นในหุบเขาอสูรเมฆามีข่าวเกี่ยวกับการกลับมาของนายท่านแพร่กระจายไปทั่ว ข้าจึงออกตามหาท่าน แต่หลังจากออกไปก็ถูกซุ่มโจมตีทันที!” หมาป่ายมโลกเก้าหางพูดด้วยสีหน้าเศร้าใจ
ลู่เฉินพลันตกอยู่ในภวังค์ความคิดและเอ่ยออกมาว่า “ดูเหมือนคนพวกนั้นจะรู้จักเจ้าและข้าเป็นอย่างดี”
“นายท่าน ท่านต้องระวัง ข้ารู้สึกเหมือนมีคนกำลังตามหาท่านอยู่!”
“ตามหาข้าหรือ?” ลู่เฉินไปจากที่นี่ตั้งแต่เมื่อแสนปีก่อน ดังนั้นยังจะมีผู้ใดที่จดจำหรือรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่กัน?
“ใช่ ยามที่แมลงนั่นทำร้ายข้า เงาลวงตาก็มักจะปรากฏตัวเสมอ จากนั้นอีกฝ่ายก็ถามข้าว่าเคยเห็นท่านหรือไม่!” หมาป่ายมโลกเก้าหางอธิบาย
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลู่เฉินก็พูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ผู้ใดกันนะ? จากแดนเซียนหรือว่ามหาทวีปจิ่วโหยวแห่งนี้กัน? พวกเขาตามหาข้าเพื่ออะไร?”
อย่างไ
