ขาหยิบกริชออกมา ก่อนจะเปลี่ยนมันเป็นกระบี่แล้วแทงเข้าไปยังหนอนตัวนั้น!
หนอนกรีดร้องเสียงแหลมราวกับกำลังเจ็บปวด ส่วนเงาลวงนั่นก็กลายเป็นสั่นพร่า มันพูดว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?”
“ไม่ว่าผู้ใด หากกล้ารังแกมัน เช่นนั้นก็ต้องตายเท่านั้น!” ลู่เฉินตัดสินใจส่งปราณกระบี่เข้าไปในร่างหนอนในพลัน!
แรงอัดกระแทกนี้ทำให้หนอนตัวนั้นแหลกสลาย ส่วนเงาลวงตาก็กลายเป็นเลือนราง ก่อนสุดท้ายจะสลายหายไปพร้อมกับพูดว่า “คอยดู… ข้าจะต้องหาเจ้าพบแน่!”
ครู่ต่อมาเสียงนี้ก็สลายหายไป
ลู่เฉินเผยแววตาเย็นชา “ข้าจะคอยดูว่าเจ้าเป็นใครกันแน่! ทำไมถึงได้อาจหาญนัก!”
หลังเรื่องราวจบลง หมาป่ายมโลกเก้าหางรู้สึกมีความสุขอย่างหาใดเปรียบ ทว่าเมื่อนึกถึงเงาลวงนั้นก็พลันร้อนใจขึ้นมา “นายท่าน คนผู้นั้นร้าจกาจมาก!”
“ต่อให้ร้ายกาจแค่ไหน ข้าก็ไม่กลัว!” ลู่เฉินพูดอย่างไร้ซึ่งความหวาดกลัว แต่หมาป่ายมโลกเก้าหางหมายจะพูดอันใดสักอย่าง มันตั้งท่าขยับปาก…
แต่ลู่เฉินกลับพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อนว่า “แม้ว่าจะจัดการหนอนได้แล้ว แต่เจ้าได้รับบาดเจ็บนานเกินไป ดังนั้นต้องได้รับการรักษาต่อ!”
“ขอแค่หนอนหายไป ข้าย่อมสามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว!” หมาป่ายมโลกเก้าหางกล่าวอย่างมั่นใจ ซึ่งลู่เฉินเองก็ตระหนักในเรื่องนี้ดี เขาจึงพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดีแล้ว”
หลังจากที่หมาป่ายมโลกเก้าหางหายตื่นเต้น มันก็มองไปทางลู่เฉินอย่างสงสัย “นายท่าน พลังของท่าน…”
“ข้า
