ขตสี่และมาถึงเขตเจ็ด พวกเขาไม่พบสัตว์อสูรตนใดเลย
เรื่องนี้ทำให้โจวอวี๋วิตกขึ้นมา “เหตุใดระหว่างทางถึงไม่มีสัตว์อสูรเลย?”
“ข้าเคยมาถึงเขตหก และมันก็ไม่ควรเป็นเช่นนี้!” สีหน้าของปิงหลิวหลีกลายเป็นเคร่งขรึม
แม้แต่ตัวนางเองก็เคยมาไกลสุดแค่เขตหก!
แม้แต่เจี่ยลัวเองก็ยังดูงงงวย
ทว่าลู่เฉินกลับสงบนิ่ง ถึงอย่างไรเขาก็เคยผ่านเขตเจ็ดไปที่เขตแปดมาแล้ว
เขตแปดนั้นเขียวชอุ่มและยังสูงชันอย่างมาก แต่ก็อุดมไปด้วยสมุนไพรเช่นกัน
คนทั้งสามที่อยู่ด้านหลังกำลังอยู่ในสภาวะกดดัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งโจวอวี๋ที่มีท่าทีอึกอักราวกับว่าคอหอยมีอันใดติดอยู่ “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ปิงหลิวหลีคือสตรีที่อยู่มานานนับพันปี จึงย่อมมีความรู้มากมาย และนางก็เปิดปากเอ่ยการคาดเดาบางอย่างออกมา “มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น!”
“นั่นคือ?” โจวอวี๋อยากรู้
ปิงหลิวหลีมองไปรอบ ๆ แล้วกล่าวว่า “โดยทั่วไปแล้ว สัตว์อสูรเหล่านั้นจะไม่ปรากฏตัวเฉพาะในสถานการณ์ที่อันตรายอย่างมาก”
“เจ้าหมายถึงในหุบเขานี้ มีบางอย่างที่น่ากลัวกำลังเกิดขึ้นงั้นหรือ?” ดวงตาของโจวอวี๋เบิกกว้าง ขณะที่ปิงหลิวหลีกล่าวอย่างลึกลับว่า “ใช่ สิ่งนั้นต้องน่ากลัวกว่าสัตว์อสูรธรรมดาเหล่านั้นแน่ บางทีอาจเป็นสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน!”
สัตว์อสูรระดับศักดิ์สิทธิ์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังอย่างมาก ดังนั้นเมื่อโจวอวี๋ได้ยินเช่นนี้ก็ถึงกับหน้าซีด
ปิงหลิวหลีเองก็ขนลุกเช่นกัน
