บทที่ 23 ทำลายค่ายกล!
เสียงหัวเราะของเถ้าแก่อู๋ และความแข็งแกร่งของโจวอวี๋ทำให้ทุกคนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงจ้องไปยังเปลวไฟรอบกายด้วยความหวาดกลัว
มีเพียงลู่เฉินที่ยังคงเดินตรงไปราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
เจี่ยลัวรู้ว่าทักษะค่ายกลของลู่เฉินนั้นเหนือกว่าตนเองไปไกลลิบ เขาจึงเชื่อมั่นในตัวอีกฝ่าย และติดตามไปอย่างเงียบ ๆ เช่นเดียวกับโจวอวี๋ซึ่งตามมาอย่างว่องไว
ผู้คนยังคงสงสัย
จากนั้นพวกเขาก็พลันได้เห็นฉากอันน่าอัศจรรย์ใจ! นั่นคือ… เปลวไฟรอบ ๆ ไม่ได้โจมตีพวกเขาแม้แต่น้อย!
“นี่มันอะไรกัน!”
“เขา… เขารู้จริง ๆ หรือว่าพื้นที่ปลอดภัยอยู่ตรงไหน?” บางคนถึงกับอุทาน
‘พื้นที่ปลอดภัย’ คือเส้นทางสำรองซึ่งจะไม่ถูกโจมตีจากค่ายกล ซึ่งพื้นที่นี้หาได้ยากยิ่ง มีเพียงผู้สร้างมันขึ้นมาหรือไม่ก็ผู้ฝึกตนขั้นพลังสูง ๆ เท่านั้นที่จะมองเห็นได้
ทว่าลู่เฉินอยู่เพียงขั้นกลั่นลมปราณเท่านั้น เหตุใดเขาถึงพบมันได้?
สิ่งนี้ทำให้ผู้คนพากันสงสัย แม้แต่เถ้าแก่อู๋ซึ่งอยู่ในความมืดก็ตกใจกับภาพตรงหน้า เขาร้องถามทันทีว่า “นี่เจ้าเป็นใครกันแน่!”
ทว่าลู่เฉินไม่ตอบ ชายหนุ่มยังคงเดินต่อไปโดยไม่แยแส
และมีผู้คนติดตามมาไม่ห่าง
ระหว่างทางไม่มีสิ่งใดโจมตีพวกเขาแม้แต่น้อย แม้ทุกคนจะประหลาดแต่ก็มีความสุข บางคนถึงกับพึมพำขึ้นว่า “ผู้ชายคนนี้น่าทึ่งจริง ๆ!”
”เห็นไหมเล่า!”
โจวอวี๋เอ่ยเสียงแข็ง “ข้าบอกพวกเจ้าแล้ว ถ้าติด
