ี่ทำให้เจ้าไม่รู้ตัว” ลู่เฉินอธิบาย
สีหน้าของเจี่ยลัวเปลี่ยนไปทันที เขากำหมัดแน่นด้วยความเจ็บแค้น “ผู้อาวุโส โปรดล้างแค้นให้อาจารย์ข้าด้วย!”
สำหรับเรื่องนี้ เห็นทีลู่เฉินคงจะนิ่งเฉยไม่ได้อีก และหากเขาทำลายแผนการของอีกฝ่าย ปรมาจารย์อักขระยันต์ผู้นั้นย่อมรู้ตัวเขาแน่!
ดังนั้นไม่ว่าเขาจะช่วยหรือไม่ คนผู้นั้นก็ย่อมมีปัญหากับเขาอย่างแน่นอน!
”ได้!”
สุดท้าย ลู่เฉินก็เอ่ยอย่างหนักแน่น
เจี่ยลัวได้ยินเช่นนั้นก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ข้ายินดีที่จะติดตามท่านและเข้าร่วมสำนักเก้าสุขสงบ!”
“เจ้าจะไม่กลับไปยังสำนักค่ายกลสวรรค์หรือ?”
“ข้าเคยคิดว่าอาจารย์ของข้าถูกสัตว์อสูรฆ่าตาย แต่ตอนนี้ ถ้าข้ากลับไป เกรงว่าข้าย่อมถูกปรมาจารย์อักขระยันต์ผู้นั้นกำจัดแน่!”
ลู่เฉินจึงตบไหล่เขาพลางเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ!”
หลังจากที่เจี่ยลัวตอบรับ เขาก็มองไปยังศพของเถ้าแก่อู๋อีกครั้ง แล้วเดินตามลู่เฉินออกไป
…
ด้านนอกสุสานโบราณ
ทุกคนพากันพูดถึงความสามารถของลู่เฉิน ขณะที่ปิงหลิวหลีนั้น เมื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่ได้ออกมาพร้อมกับโจวอวี๋ นางก็กังวลขึ้นมาทันที “เกิดอะไรขึ้นกับเขา?”
หลังจากที่โจวอวี๋บอกเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ปิงหลิวหลีก็ถึงกับตกใจ “อะไรนะ! นี่เขารู้เกี่ยวกับค่ายกลด้วยงั้นหรือ?”
“เจ้าไม่รู้ว่าเขาเข้าใจวิชาค่ายกล?” โจวอวี๋ถามด้วยความแปลกใจ
”ข้าจะรู้ได้อย่างไร?”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ย่อมไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นสาวใช้ขอ
